Με αφορμή ένα χαστούκι...

Με αφορμή ένα χαστούκι…

Άλλο το λογοτεχνικό/τηλεοπτικό και άλλο το πραγματικό χαστούκι

Το χαστούκι που έδωσε ένας Έλληνας γονέας σε ένα 10χρονο μαθητή στο προαύλιο του Δημοτικού Σχολείου Βουλιαγμένης απασχόλησε τη δημοτική αρχή, καθώς και το Σύλλογο Διδασκόντων του σχολείου αλλά και τη διοίκηση του Ορφανοτροφείου Βουλιαγμένης όπου διαμένει ο μαροκινής καταγωγής μαθητής. (Βλ. σχετικά προηγούμενη ανάρτησή μας)

Το χαστούκι που έδωσε ένας γονέας σε ένα παιδί που δεν ήταν δικό του είναι ο κεντρικός άξονας του πολυδιαβασμένου μυθιστορήματος του Χρήστου Τσιόλκα, που ζει μόνιμα στη Μελβούρνη της Αυστραλίας. Το λογοτεχνικό «Χαστούκι» μεταφέρθηκε με επιτυχία στην αυστραλιανή τηλεόραση και στη συνέχεια στην αμερικανική με διάσημους πρωταγωνιστές (π.χ., την Ντάρυλ Χάνα), ενώ στην Ελλάδα προβλήθηκε από τον Αlpha.

Στο βιβλίο, το χαστούκι το δέχεται ένα αγοράκι, πραγματικό ζιζάνιο, που απειλεί με ένα ρόπαλο του μπέιμπολ το παιδί του (δικαίως) αγανακτισμένου πατέρα. Το περιστατικό συμβαίνει στη διάρκεια μιας οικογενειακής συγκέντρωσης και στέκεται η αφορμή για να κλονιστεί η ισορροπία στις σχέσεις της πολυμελούς ελληνοαμερικανικής οικογένειας και των στενών φίλων τους. Οι γονείς του δαρμένου αγοριού κινούνται δικαστικά εναντίον του γονέα που διάλεξε το δρόμο της αυτοδικίας και βαθιά κρυμμένα μυστικά έρχονται στο φως…

Ωστόσο το αγοράκι του ορφανοτροφείου δεν έχει γονείς να τον υπερασπιστούν και, πολύ περισσότερο, να πληρώσουν δικηγόρο για να βρει το δίκιο του. Είναι αυτονόητο ότι τον πρώτο λόγο για τη συμπεριφορά ή και την τιμωρία των παιδιών για πράξεις που συντελούνται εντός του σχολείου τον έχουν οι εκπαιδευτικοί. Ο γονέας μπορεί να παραπονεθεί, να διαμαρτυρηθεί, να καταγγείλει, αλλά όχι να πάρει το νόμο στα χέρια του.

Και εδώ επανέρχεται το ερώτημα που τέθηκε αν ο ενήλικας που χειροδίκησε εναντίον ενός μαθητή 10 ετών θα είχε άραγε την ίδια συμπεριφορά αν το παιδί – θύμα του ξυλοδαρμού είχε τον πατέρα ή τη μητέρα του να τον περιμένουν έξω από το σχολείο;