Οι αόρατοι φτωχοί σε ένα πλούσιο προάστιο της Αθήνας

Οι αόρατοι φτωχοί σε ένα πλούσιο προάστιο της Αθήνας

Κανείς δεν μπορεί να φανταστεί ποιοι άνθρωποι περνούν την πόρτα του όμορφου ισόγειου κτιρίου που στεγάζει την Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, σε ένα από τα πράσινα κεντρικά πάρκα της Βούλας.

Οι νεόδμητες πολυκατοικίες με θέα στο “απέραντο γαλάζιο” του Σαρωνικού κόλπου που το περιστοιχίζουν, τα καινούργια κατά κανόνα ΙΧ αυτοκίνητα που είναι σταθμευμένα στη γύρω περιοχή, ο ιστιοπλοϊκός όμιλος που βρίσκεται απέναντι ακριβώς, όλα δείχνουν μια καλή ζωή σε ένα από τα παραθαλάσσια προάστια της Αθήνας, λες και η οικονομική κρίση δεν πέρασε ποτέ από εκεί.

Είναι όμως έτσι;

“Τίποτα δεν έχει αλλάξει και τίποτα δεν είναι όπως παλιά”, όπως λέει ένα δημοφιλές τραγούδι των αδερφών Κατσιμίχα που γράφτηκε το 1987. Από τότε που κυκλοφόρησε μέχρι σήμερα, μεσολάβησε στην Ελλάδα μια περίοδος μεγάλης υλικής ευημερίας που στελέχωσε μια πολυπληθή μεσαία τάξη, για να ενσκήψει τα τελευταία χρόνια μια περίοδος παρατεταμένης ύφεσης που δημιούργησε μια νέα κατηγορία νεόπτωχων.

Άνθρωποι που είχαν όλες τις προϋποθέσεις για μια αξιοπρεπή διαβίωση αλλά έπεσαν σε μια αναποδιά, βρέθηκαν στην ανεργία ή έχασαν την επιχείρησή τους, βιώνουν μια δραματική πτώση του βιοτικού τους επιπέδου. Το σπίτι τους συνεχίζει να βρίσκεται στη Βούλα ή στη Βουλιαγμένη, στην αθηναϊκή ριβιέρα όπως την αποκαλούν πολλοί, όμως πλέον έχουν ανάγκη τον Δήμο για να τους στηρίξει.

Πλάι σε αυτούς, τα πραγματικά και απόλυτα θύματα της κρίσης. Εκείνοι που ήταν ήδη φτωχοί που έγιναν φτωχότεροι, σε μια οικονομική και προσωπική καταβύθιση με τέτοια διάρκεια που δεν έχει προηγούμενο στη σύγχρονη ιστορία της χώρας.

Ο Γιώργος σήμερα φιλοξενείται σε δομή του Δήμου. Η Κοινωνική Υπηρεσία του εξασφάλισε ένα αξιοπρεπές ζεστό δωμάτιο για να κοιμηθεί, καθώς και το καθημερινό του φαγητό. Πριν φτάσει στο έσχατο σημείο ένδειας, ώστε να ζητήσει τη συνδρομή του κράτους για να κρατηθεί στη ζωή, ήταν ένας κορυφαίος και πρωτοπόρος φωτογράφος. Είχε δική του επιχείρηση και πετούσε αεροπλάνα.

Οι εποχές όμως της βεβαιότητας έχουν παρέλθει ανεπιστρεπτί. Από τα σύννεφα, ο Γιώργος βρέθηκε βρέθηκε κάτω από το χώμα. Ένα μεγάλο διάστημα το πέρασε μένοντας στην άκρη της θάλασσας, μακριά από ανθρώπους, χωρίς στέγη και σε πρωτόγονες συνθήκες.
Και πλέον μπορεί να λέει ότι παραμένει στη μεριά της αξιοπρέπειας.

Ο Αποστόλης είναι μουσικός. Συνεργάστηκε με τα μεγαλύτερα ονόματα του μουσικού στερεώματος και οι ιστορίες του για γνωστούς καλλιτέχνες είναι ατελείωτες. Η τέχνη του χάρισε αξέχαστες στιγμές δημιουργίας και δόξας, όμως η ζωή του γύρισε την πλάτη. Το βιολί του δεν το αποχωρίστηκε ποτέ, όμως τις ανέσεις μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης αναγκάστηκε να τις ξεχάσει.

Για πολλά βράδια είχε μόνη συντροφιά του τη μουσική του, χαρίζοντας τις μελωδίες του σε περαστικούς. Απέκτησε πολλούς φίλους με την τέχνη του. Το σπίτι του όμως το έχασε. Και χτύπησε την πόρτα της Κοινωνικής Υπηρεσίας για να βγει από το αδιέξοδο. Σήμερα διαμένει κι αυτός σε δομή φιλοξενίας αστέγων του Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης.

Ο Σεμπάστιαν έγινε γνωστός στην πλατεία της Βούλας ως μια ευγενική φυσιογνωμία άστεγου, που δεν επαιτούσε. Το μεγάλο πρόβλημα αλκοολισμού που είχε τον έκανε άλλοτε ευχάριστο στις παρέες των περαστικών, άλλοτε σκοτεινό και απόμακρο. Αμέτρητες ήταν οι φορές που οι άνθρωποι του Δήμου τον πλησίασαν για να του δώσουν μια εναλλακτική, μια βοήθεια παραπάνω από ένα κουτάκι μπύρα. Αρνείτο πεισματικά να εγκαταλείψει την “ελευθερία” του δρόμου, να στεγαστεί, να μπει σε ένα πρόγραμμα απεξάρτησης. Μόνη φορά που δέχτηκε να κοιμηθεί κάτω από στέγη ήταν ο φετινός χιονιάς…

Ήταν τουλάχιστον δύο φορές που ο Σεμπάστιαν σώθηκε στο “παρά πέντε” από ευαισθητοποιημένους πολίτες που κάλεσαν ασθενοφόρο όταν τον είδαν σε άσχημη κατάσταση. Τελικά, ο συμπαθής Πολωνός «έφυγε» στον δρόμο, αφήνοντας αναπάντητο για πάντα αν ήταν πραγματικά αυτός ο τρόπος ζωής που τον εξέφραζε.

Τρεις περιπτώσεις ανθρώπων. Τρεις ακραίες ίσως ιστορίες σε ένα καλό προάστιο που μας υποδεικνύει όμως ότι η κρίση δεν υπολογίζει τις αντικειμενικές αξίες των ακινήτων και ξεσπά αδιακρίτως σε τακτοποιημένες ή μη ζωές.

Καθημερινά συναντάμε ανθρώπους που χάνουν τη γη κάτω από τα πόδια τους. Δεν ξέρουν από πού να ξεκινήσουν, δεν γνωρίζουν ποια είναι τα δικαιώματά τους και αδυνατούν πλήρως να διεκδικήσουν ακόμη και το αυτονόητο”, εξηγεί η Νανά Καραγιάν, εντεταλμένη σύμβουλος Κοινωνικής Πολιτικής στον Δήμο Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης.

Γι’ αυτούς τους ανθρώπους αλλά και και για κάθε κάτοικο που απευθύνεται στην Κοινωνική Υπηρεσία ξεκινά τις επόμενες ημέρες τη λειτουργία του το Κέντρο Κοινότητας του Δήμου, το οποίο θα λειτουργεί στο κτίριο της Κοινωνικής Υπηρεσίας:

Έχει αποκληθεί και “ΚΕΠ των φτωχών”, καθώς στόχος του είναι “η ανάπτυξη ενός τοπικού σημείου αναφοράς για την υποδοχή, εξυπηρέτηση και διασύνδεση των πολιτών με όλα τα κοινωνικά προγράμματα και υπηρεσίες που υλοποιούνται στην περιοχή παρέμβασης”, όπως αναφέρεται επίσημα.

Πρόκειται για μια δράση που χρηματοδοτείται από το Περιφερειακό Επιχειρησιακό Πρόγραμμα Αττικής, κάτι που σημαίνει ότι από το ΕΣΠΑ 2014-2020 θα αντληθούν οι πόροι για τη μισθοδοσία των τριών υπαλλήλων (2 κοινωνικοί λειτουργοί, 1 διοικητικός-ή υπάλληλος).

Οι άνθρωποι που συναντάμε κάθε μέρα αδυνατούν πλήρως να συγκεντρώσουν τα απαραίτητα έγγραφα για να βγάλουν βιβλιάριο απορίας ή να πιστοποιήσουν την αναπηρία των ίδιων ή των παιδιών τους”, αναφέρει η διευθύντρια της Κοινωνικής Υπηρεσίας του Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, Άννα Κανέλλου. “Εμείς τους δίνουμε ένα σημείο για να ξεκινήσουν, να νικήσουν τη γραφειοκρατία, να λάβουν τη βοήθεια που δικαιούνται και να σταθούν ξανά στα πόδια τους”, προσθέτει.

Κέντρα Κοινότητας έχουν ιδρυθεί μέχρι σήμερα σε 46 από τους 66 Δήμους της Αττικής (πλήρης λίστα και στοιχεία επικοινωνίας εδώ). Σε αυτά μπορεί να απευθυνθεί κάθε κάτοικος, ανεξαρτήτως αν είναι δικαιούχος της Κοινωνικής Υπηρεσίας ή δημότης.