Φωτογραφία του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου πόσταρε ο πρωταγωνιστής του «Μπρούσκου»

Φωτογραφία του δικτάτορα Γ. Παπαδόπουλου πόσταρε ο πρωταγωνιστής του «Μπρούσκου»

Οξύτατες αντιδράσεις προκάλεσε μια ανάρτηση του πρωταγωνιστή του «Μπρούσκο», Κούλλη Νικολάου, με μια φωτογραφία του Γεωργίου Παπαδόπουλου. Το κείμενο λέει χαρακτηριστικά:

«Είμαι ο μόνος που δεν έκλεψα και όμως μπήκα φυλακή».

Ο ηθοποιός, που είναι στέλεχος του κόμματος Συμμαχία Πολιτών του πρώην υπουργού εξωτερικών Γ. Λιλλήκα και στις τελευταίες εκλογές ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής, βλέποντας τις αντιδράσεις έδωσε διευκρινήσεις για την ανάρτησή του.
«Δεν στηρίζω δικτατορία Παπαδόπουλου, απλά αναρωτιέμαι πια δικτατορία ήταν καλύτερη του Παπαδόπουλου  [εννοεί του Κύπριου Τάσσου Παπαδόπουλου] η των ευρωπαιοεβραιοαμερικάνων».
koulis-nikolaou-papadopoulos (1)

Στην Ελλάδα ο 44χρονος Κύπριος ηθοποιός έγινε γνωστός μέσω της συμμετοχής του στη δημοφιλή σειρά «Μπρούσκο» του ΑΝΤ1, όμως στην Κύπρο είναι πολύ διάσημος χάρη στις συμμετοχές του σε θεατρικές, κινηματογραφικές και τηλεοπτικές παραγωγές.
Πάντως η ανάρτησή του ισοδυναμεί με χοντρό φάουλ.

lamogia

Σχετικά με τα οικονομικά σκάνδαλα της επταετίας ενδιαφέρον παρουσιάζει το βιβλίο του Διονύση Ελευθεράτου, Λαμόγια στο χακί, Οικονομικά «θαύματα» και θύματα της χούντας, που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Τόπος και ξετινάζει τους διαδεδομένους μέχρι τις μέρες μας μύθους για τις οικονομικές επιτυχίες της πολιτικής της επταετίας, αξιοποιώντας ένα εντυπωσιακό υλικό από πρωτογενείς πηγές της εποχής.

Υπάρχει ανάγκη για αναψηλάφηση στον φάκελο “χούντα των συνταγματαρχών” τέσσερις δεκαετίες μετά την πτώση της;

Ο χρόνος και η λήθη παίζει περίεργα παιχνίδια με την ιστορία και τη συλλογική μνήμη, ακόμη και σε γεγονότα τόσο κοντινά και τραγικά όσο η “εθνοσωτήριος” της 21ης Απριλίου 1967. Σήμερα η χούντα, έχοντας περάσει από το καθαρτήριο των πρώτων χρόνων της μεταπολίτευσης, βρίσκεται σε μια ιδιότυπη Εδέμ. Σχετικά μακριά από τη σημερινή νέα γενιά, ώστε οι ιστορία της να συνοψίζεται σε μια διαπάλη περί ατομικών ελευθεριών που έληξε συμβολικά με τον αγώνα του Πολυτεχνείου. Και από την άλλη μεριά, σχετικά κοντά στη γενιά των σημερινών 50ρηδων που ανακεφαλαιώνουν μια ιστορία κρίσης του πολιτικού συστήματος από το τέλος του εμφυλίου μέχρι τις μέρες μας.