Από τη μικρή οθόνη στο Δημοτικό Συμβούλιο

Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση κάποιοι υποψήφιοι συγκεντρώνουν περισσότερο τα φώτα της δημοσιότητας. Πρόσωπα προβεβλημένα, κατά κανόνα στην τηλεόραση, θέτουν την υποψηφιότητά τους στην κρίση του εκλογικού σώματος έχοντας το πλεονέκτημα της λεγόμενης αναγνωρισιμότητας. Πολύ συχνά καλούνται να αποδείξουν ότι κάτω από τη λαμπερή συσκευασία υπάρχει και ανάλογο περιεχόμενο, το γνωστικό τουλάχιστον υπόβαθρο για να ανταποκριθούν στα καθήκοντα που θέτει η πολιτική εκπροσώπηση σε όλα τα επίπεδα. Και από αυτή την άποψη, το πλεονέκτημα γίνεται και μειονέκτημα πολλές φορές. Δεν θα μπορούσαν να λείπουν τέτοια πρόσωπα και από τις δημοτικές εκλογές. Ο δρόμος όμως από τη “μικρή οθόνη” στο Δημοτικό Συμβούλιο δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα (ή …γαρίφαλα).

Στο Δήμο Γλυφάδας, ο συνδυασμός του Γιώργου Παπανικολάου (“Η Γλυφάδα μας”) περιλαμβάνει δύο τηλεοπτικά πρόσωπα. Τη Βάνα Μπάρμπα και τη Μαίρη Μηλιαρέση.

Η Βάνα Μπάρμπα έχει πολιτευτεί και στο παρελθόν, ως υποψήφια βουλευτής με τον ΛΑΟΣ του Γιώργου Καρατζαφέρη, τη στιγμή όμως που το κόμμα έχανε το έδαφος κάτω από τα πόδια του. Από τα αγαπημένα θέματα των κοσμικών στηλών σε περιοδικά και εκπομπές ανάλογης ύλης, η Βάνα Μπάρμπα είναι πρόσωπο που αποζητά την προβολή και από ό,τι φαίνεται προσελκύει διαχρονικά ένα ενδιαφέρον.

Η Μαίρη Μηλιαρέση έρχεται από το τηλεοπτικό παρελθόν της δεκαετίας του ’90 και κατάφερε το ακατόρθωτο: Παρέμεινε στη συλλογική (ή μήπως την …αντρική;) μνήμη ως συμπαθής φυσιογνωμία παρά τα χρόνια που πέρασαν από το θρυλικό τηλεπαιχνίδι “Ρουκ Ζουκ” το οποίο παρουσίαζε με απόλυτη επιτυχία.

Στο συνδυασμό του Κώστα Κόκορη (“Δυνατή Γλυφάδα”) από την άλλη, συγκαταλέγεται η Μπέσσυ Αργυράκη, πολύ γνωστή τραγουδίστρια της δεκαετίας του ’80 που έχει “προϋπηρεσία” στα δημοτικά πράγματα της Γλυφάδας και μια διαφορετική σχέση με τον πολιτισμό.

Στο Δήμο Αλίμου, ο συνδυασμός του Θάνου Ορφανού (“Άλιμος: Εδώ ζούμε”) περιλαμβάνει δύο υποψηφίους από το χώρο του θεάματος. Πρόκειται για τον ηθοποιό Μάνο Ιωάννου, ένα τηλεοπτικό πρόσωπο που απασχολεί πολύ συχνά τις εκπομπές λάιφ στάιλ με ειδίκευση στις σχέσεις μεταξύ “επωνύμων”.

Και την 23χρονη Ζωή Χριστοδουλίδη, που στους πιστούς της αθηναϊκής νύχτας είναι γνωστή ως Ζωή Χρήστου και σήμερα τραγουδάει σε κέντρο διασκέδασης της παραλιακής λεωφόρου, έχοντας ένα μεγάλο κοινό.

Παράλληλα, στο ψηφοδέλτιο του Νίκου Τσαμπαρλή (“Άλιμος όλοι μαζί”) έχει ενταχθεί ο τηλεοπτικός ηθοποιός Κώστας Σόμμερ, η παρουσία του οποίου στο χώρο του θεάματος ποτέ δεν περνά απαρατήρητη, καθώς έχει μια μεγάλη σταδιοδρομία με επιτυχίες και μεγάλη προσωπική προβολή.

Τέλος, στον Δήμο Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, ο αειθαλής Λευτέρης Πανταζής ζητά το σταυρό των δημοτών με το πραγματικό του επώνυμο συμμετέχοντας στο ψηφοδέλτιο του Γρηγόρη Κωνσταντέλλου (“Πόλη για να ζεις”). Ο δημοφιλής ΛΕΠΑ χειρίζεται τα τηλεοπτικά μέσα ενημέρωσης με μεγάλη μαεστρία και ποτέ δεν έχει εγκαταλείψει όλα αυτά τα χρόνια το επάγγελμά του – αυτή την περίοδο τραγουδάει σε κέντρο διασκέδασης της Θεσσαλονίκης.

Αρκεί η αναγνωρισιμότητα του ονόματος και της φωτογραφίας ενός υποψηφίου για να συγκεντρώσει σταυρούς προτίμησης; Σε αντίθεση με τις εθνικές εκλογές, όπου κρίνονται συνολικά πολιτικά προγράμματα κομμάτων και οι υποψήφιοι διαδραματίζουν δευτερεύοντα ρόλο, οι εκλογικές αναμετρήσεις στους δήμους αποκτούν περισσότερο τοπικά και προσωποποιημένα χαρακτηριστικά. Η εντοπιότητα, η δημοφιλία στη γειτονιά, η παρουσία σε συλλογικούς φορείς (ΚΑΠΗ, συλλόγους κ.λπ.) φαίνεται να ισοφαρίζει πολλές φορές μια πανελλήνια τηλεοπτική “ακτινοβολία” που κάνει ένα πρόσωπο την ίδια στιγμή προσιτό και απρόσιτο. Σε κάθε περίπτωση, οι πολιτικοί εκπρόσωποι κρίνονται από αυτό που πρεσβεύουν, από το εν γένει όραμα που υποστηρίζουν, ακόμη και σε εποχές έκπτωσης των πολιτικών ιδεών. Με αυτή την έννοια, τα “λαμπερά πρόσωπα” χωρίς περιεχόμενο θα είναι πάντα η εξαίρεση στην πολιτική.

 

Η αυτοκατάργηση της πολιτικής

Ο Αμερικανός κωμικός και κορυφαίος άνθρωπος του ραδιοφώνου, Φρεντ Άλλεν, έλεγε πως “διασημότητα είναι ένας άνθρωπος, που εργάζεται σκληρά για να γίνει γνωστός και μετά φορά σκούρα γυαλιά για να μην τον αναγνωρίζουν”. Όσο κι αν το παραπάνω τσιτάτο αφορά τις πραγματικές διασημότητες χολιγουντιανού τύπου και όχι τους εγχώριους σελέμπριτι στις εκπομπές της μεσημεριανής ζώνης, αντανακλά μια πραγματικότητα: Ότι οι άνθρωποι που χρωστούν την αναγνωρισιμότητά τους στην τηλεόραση ή τα περιοδικά με τις φωτογραφίες “επωνύμων”, συνήθως περιφρουρούν έναν προσωπικό χώρο, δείχνοντας μόνο αυτό που χρειάζεται ώστε να συντηρηθούν σε αυτού του τύπου την επικαιρότητα. Με άλλα λόγια, προτιμούν να δοξαστούν κρυπτόμενοι, μακριά από τις άβολες για πολλούς συναντήσεις με τους ψηφοφόρους. Εξαίρεση σε αυτόν το γενικό κανόνα αποτελούν οι προαναφερθείσες υποψήφιες Μαίρη Μηλιαρέση και Μπέσσυ Αργυράκη, που επανειλημμένα μοιράζουν φυλλάδιά τους σε πλατείες και συγκεντρώσεις και χαίρονται από την επαφή με τους συμπολίτες τους.

Το ερώτημα που προκύπτει όμως σε δεύτερο επίπεδο είναι αν η ίδια η πολιτική αντιγράφει τον κόσμο του θεάματος. Διότι αν τη θέση των πολιτικών προγραμμάτων πάρει η στρατηγική επικοινωνίας, αν αντί για προσωπική επαφή με τους πολίτες οι υποψήφιοι αρκεστούν στις έρευνες της κοινής γνώμης και αν τα πολιτικά προτάγματα αντικατασταθούν με διαφημιστικά σλόγκαν μιας κοπής, τότε η πολιτική θα έχει αυτοκαταργηθεί.

Του Γιώργου Λαουτάρη από τον Παλμό Γλυφάδας (3/5/2014)