Έφυγε ένας Δάσκαλος με δέλτα κεφαλαίο

Έφυγε ένας Δάσκαλος με δέλτα κεφαλαίο

Βαριά είναι η καρδιά των εκατοντάδων μαθητών που πέρασαν από τα χέρια του Γιώργου Ζουγανέλη, του θεολόγου που ήταν διευθυντής του Σχολείο Δεύτερης Ευκαιρίας των φυλακών Κορυδαλλού, ενός σχολείου που έδινε μια δεύτερη ευκαιρία σε κρατούμενους κάθε ηλικίας μέσα στις φυλακές.

Όπως διαβάζουμε στον αποχαιρετισμό της Ειρήνης Προμπονά στην ιστοσελίδα του Ρ/Σ «Στο κόκκινο»,

από το 2005 μέχρι το τέλος του Ιανουαρίου του 2005, ο δάσκαλος αυτός «ήταν ένας πόλος έλξης που μαγνήτιζε τους ανθρώπους να βρεθούν μαζί του, να συνεργαστούν και όλοι μαζί να “χτίσουν” μέσα στις φυλακές έναν κόσμο ελεύθερο, δίκαιο, γεμάτο φως και ελπίδα. Τα όπλα του ήταν τα γράμματα και οι τέχνες. Έτσι άνοιγε τον δρόμο για το αύριο των κρατουμένων έξω απ’ τη φυλακή, με εφόδιο την Παιδεία, την γενική μόρφωση, τον πολιτισμό.

«Έτσι γεννιόταν το όνειρο και άνθιζε το χαμόγελο πίσω απ’ τα κάγκελα. Έτσι γινόταν υπομονή μέχρι την ελευθερία, χωρίς ψευδαισθήσεις. Η πραγματικότητα έτσι κι αλλιώς σκληρή και χρειαζόντουσαν εφόδια και δημιουργία. Λογοτεχνία, ποίηση, θέατρο, χορός, φωτογραφία, κινηματογράφος, μουσική, σχολικά μαθήματα, ξένες γλώσσες, ελληνικά για τους αλλοδαπούς κρατούμενους, δεν υπήρχε άνθρωπος να προσφέρει γνώση και έργο εθελοντικά στο σχολείο κι ο Γιώργος να μην το εντάξει στο πρόγραμμα του σχολείου για τους μαθητές του, φτάνει να το επιθυμούσαν και οι ίδιοι.

«Η αγάπη των μαθητών στο πρόσωπο του Γιώργου Ζουγανέλη ήταν παραπάνω από ολοφάνερη, όπως και του δασκάλου για τους μαθητές του. Αγαπούσε τους ανθρώπους και τον αγαπούσαν, δεν ήταν εξάρτηση, ήταν αμοιβαίος σεβασμός και ενδιαφέρον. Η αγάπη -κι όσα απορρέουν απ’ αυτήν- δεν είναι δεδομένο, είναι συνήθως ζητούμενο και θέλει κόπο, τη χτίζεις κάθε μέρα κομμάτι-κομμάτι με “συγκολλητική ουσία” την ειλικρίνεια, την αλήθεια και στις φυλακές αυτό γίνεται ακόμα πιο έντονο…

«Ο Γιώργος Ζουγανέλης, ο καθηγητής Θεολογίας, ο άνθρωπος που έγινε δάσκαλος και ψυχή ενός σχολείου που θέλει καρδιά και ψυχή για να λειτουργήσει, όπως κάθε σχολείο άλλωστε, από χτες δεν είναι πια μαζί μας. Ένας φωτεινός άνθρωπος που η απουσία του, όσοι των γνωρίσαμε από κοντά, μας γεμίζει θλίψη. Το έργο που αφήνει πίσω του τεράστιο και επιτακτική η ανάγκη να συνεχιστεί στον ίδιο δρόμο που χάραξε ο ίδιος με όλους τους εθελοντές που στάθηκαν αρωγοί στην προσπάθεια αυτή».

Λένε πως «η πένα είναι πιο δυνατή από το ξίφος». Μόνο που η πένα, για να αποδείξει τη δύναμή της, πρέπει να υπάρχει… και όχι μόνο στον Κορυδαλλό, αλλά σε όλες τις φυλακές.