Μια άποψη για τις εκλογές: Τι θέλουμε να γίνει;

Μια άποψη για τις εκλογές: Τι θέλουμε να γίνει;

Της Αθηνάς Σπανολιού 

Είναι βέβαιο πως οι μέρες που ζούμε το τελευταίο διάστημα είναι εμποτισμένες με απαισιοδοξία, αρνητισμό και απογοήτευση.

Η ελληνική κοινωνία, που ψήφισε με ποσοστό 61% ένα ηχηρό ΟΧΙ προς τα μνημόνια και τις πολιτικές της λιτότητας στο δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου, υπέστη μία μεγάλη ήττα από τις δυνάμεις του νεοφιλελευθερισμού.

Το πολιτικοοικονομικό αυτό σύστημα που έχει πάρει παγκόσμιες διαστάσεις φαίνεται πως δεν αφήνει περιθώρια εναλλακτικής στρατηγικής εντός του, ενώ ταυτόχρονα δεν δείχνει να λαμβάνει υπόψιν του έννοιες όπως η δημοκρατία, η λαϊκή νομιμοποίηση και η ανθρωπιστική κρίση.

Έπειτα, με τις πολιτικές αυτές, που συνήθως επιβάλλονται με πρόσχημα την παροχή ‘’βοήθειας’’ για τα χρέη ευρωπαϊκών χωρών, παραβιάζονται σημαντικές διατάξεις της ευρωπαϊκής νομοθεσίας σχετικά με τα ανθρώπινα δικαιώματα, όπως αναφέρεται και στην έκθεση του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου στις 20 Φεβρουαρίου 2014.

Στην ελληνική πολιτική σκηνή, η κατάσταση δείχνει να παγιώνεται με τους ‘’εταίρους’’ μας να μην αφήνουν περιθώρια για εναλλακτική οικονομική συνταγή ως προς την οικονομική πολιτική της χώρας, ενώ στην πρώτη σπιθαμή αντίστασης ‘’από τα πάνω’’, κλείνουν την στρόφιγγα της ρευστότητας προς τις ελληνικές τράπεζες , με αποτέλεσμα ο εκβιασμός να παίρνει άλλες διαστάσεις.

Με αυτόν τον τρόπο, λοιπόν, η Ευρωπαϊκή Ένωση δείχνει ποιος είναι ο κυρίαρχος του παιχνιδιού και καθιστά την Ελλάδα αποικία της με πρόσχημα το χρέος, καθώς πέρα από τα σκληρά μέτρα που πρέπει ακόμη να ληφθούν, όπως η αύξηση του Φ.Π.Α. σε βασικά τρόφιμα και προϊόντα, η κατάργηση του μειωμένου Φ.Π.Α. στα νησιά αλλά και η αντιμεταρρύθμιση στο ασφαλιστικό, υποχρεώνεται να παραχωρήσει 14 περιφερειακά αεροδρόμια, τα οποία, σύμφωνα με τον πρόεδρο του Die Linke Γκρέγκορ Γκίζι, θα πάνε στη Fraport, δηλαδή θα πάνε υπέρ του γερμανικού δημοσίου.

Μέσα σε αυτό το δαιδαλώδες πολιτικό σκηνικό, ο έλληνας πολίτης πέρα από τον αγώνα που πρέπει να δώσει για να αντιμετωπίσει τις καθημερινές του ανάγκες μέσα σε κλίμα ανεργίας και ανασφάλειας, καλείται να επιλέξει με την ψήφο του έναν πολιτικό συνδυασμό στην εκλογική αναμέτρηση της 20ης Σεπτεμβρίου.

Οι ανερχόμενες εκλογές γίνονται σε ένα κλίμα ποιοτικά διαφορετικό από το προηγούμενο, καθώς τα επεισόδια και οι διαδηλώσεις στους δρόμους της Αθήνας εκλείπουν και τη θέση τους παίρνει η νεκρική σιγή που επικρατεί έξω από τη βουλή.

Η κρίση εκπροσώπησης με την υπογραφή του μνημονίου βάθυνε ακόμη περισσότερο και η ματαιότητα που γεννά η νέα συγκυρία είναι ζωγραφισμένη στα πρόσωπα των ελλήνων πολιτών.

Τέλος, το πιο κρίσιμο της όλης υπόθεσης είναι πως ο καθένας πλέον δεν μπορεί να απαντήσει στο πιο βασικό ερώτημα:

‘’Τι θέλουμε να γίνει;’’.