Λίμνη Βουλιαγμένης: Μνημείο της φύσης ή χώρος εκδηλώσεων;

Λίμνη Βουλιαγμένης: Μνημείο της φύσης ή χώρος εκδηλώσεων;

Στάξε στη λίμνη
μόνο μια στάλα κρασί
και σβήνει ο ήλιος.
Γιώργος Σεφέρης

Η ιστορία της προστασίας της Λίμνης Βουλιαγμένης ως διατηρητέου μνημείου της φύσης είναι μια ιστορία διαπάλης.

Διαπάλη μεταξύ της τάσης για διαφύλαξη και της τάσης για εκμετάλλευση, δηλαδή μια αντίθεση ως προς το οικονομικό μοντέλο αξιοποίησης.

Η φετινή μεγάλη σειρά συναυλιών που φιλοξενεί τον Ιούνιο και τον Ιούλιο η Λίμνη Βουλιαγμένης, μετά από τις περσινές και προπερσινές μεμονωμένες εκδηλώσεις που πραγματοποιήθηκαν και βέβαια μετά την παγιωμένη πια χρήση του χώρου για δεξιώσεις, σηματοδοτεί την πρώτη σοβαρή αμφισβήτηση του καθεστώτος απόλυτης προστασίας της Λίμνης που κατοχυρώθηκε οριστικά με νόμο το 2003, μετά από μια εργώδη προσπάθεια η οποία ξεκίνησε 20 χρόνια πριν, το 1995.

Εξοργιστικό δεν είναι μόνο το γεγονός ότι μια ιδιωτική εταιρεία διοργάνωσης εκδηλώσεων μαζί με μια ιδιωτική εταιρεία που εκμεταλλεύεται βάσει συμβολαίων τη Λίμνη και βέβαια οι ιδιοκτήτες του χώρου, δηλ. η Ιερά Σύνοδος της Εκκλησίας της Ελλάδος, προβαίνουν από κοινού σε μια κατάφωρη παραβίαση της νομοθεσίας και ένα οικολογικό έγκλημα, βλάπτοντας ένα μνημείο της φύσης.

Εξοργιστικό είναι επίσης – και σε μεγαλύτερο βαθμό – ότι ο εκπρόσωπος του δημοσίου συμφέροντος στην περιοχή, ο Δήμος Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, αντί για τοποτηρητής της έννομης τάξης και παράγοντας που δρα για τη διαφύλαξη του περιβάλλοντος, γίνεται σπόνσορας των εκδηλώσεων, τις οποίες έθεσε μάλιστα υπό την αιγίδα του.

Αλλά δεν είναι η πρώτη φορά που ο Δήμος βρίσκεται στη λάθος πλευρά…

20 χρόνια πριν…

dionysopoulosΤο ότι η Λίμνη Βουλιαγμένης έχει τη σημερινή της μορφή και δεν είναι πολυχώρος εκδηλώσεων με κτίρια πολλαπλών χρήσεων και θέατρο το οφείλουμε στην Κίνηση Πολιτών Βουλιαγμένης και προσωπικά στον φιλόλογο και αρχαιολόγο, εμπειρογνώμονα του Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης σε θέματα αρχαιοτήτων, Χρήστο Διονυσόπουλο.

Ήταν (δυστυχώς) ο μοναδικός δημοτικός σύμβουλος του πρώην Δήμου Βουλιαγμένης, το 1994, που ύψωσε το ανάστημά του και διαφώνησε με την επιχειρούμενη ένταξη της Λίμνης στη λεγόμενη “Ζώνη Οικιστικού Ελέγχου”, ένα υβριδικό πολεοδομικό καθεστώς που θα επέτρεπε μια αλόγιστη δόμηση και αλλοίωση του τοπίου. Τότε, ακριβώς 20 χρόνια πριν, το καλοκαίρι του 1995, ο Χρήστος Διονυσόπουλος κορύφωσε το νομικό μαραθώνιο κόντρα στις τότε αποφάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου Βουλιαγμένης, κόντρα στην Πολεοδομία του Δήμου και κόντρα στις αποφάσεις του τότε υπουργείου Περιβάλλοντος.

Ο αγώνας αυτός κατέληξε στις ευεργετικές για τη Λίμνη αποφάσεις του Συμβουλίου της Επικρατείας τον Ιούνιο του 1995 και εν τέλει στο Προεδρικό Διάταγμα αρ. 51 του 2003 (ΦΕΚ 4 Φεβρουαρίου 2003) που χαρακτηρίζει τη Λίμνη ως “διατηρητέο μνημείο της φύσης” και καθορίζει ζώνες προστασίας της ίδιας και της ευρύτερης περιοχής.

Ρεστοράν και θέατρο

Σύμφωνα με το τότε σχέδιο του αρχιτέκτονα Στέλιου Αγιοστρατίτη, στα 742 τετραγωνικά μέτρα που καλύπτει τον υπάρχον υδροθεραπευτήριο, θα κατασκευάζονταν άλλα 1.200 περίπου τετραγωνικά μέτρα για ένα νέο εστιατόριο με υπόγειο και νέα αποδυτήρια. Σύμφωνα μάλιστα με συμφωνητικό που υπεγράφη μεταξύ του επιχειρηματία που τότε εκμεταλλευόταν τη Λίμνη και της Εκκλησίας της Ελλάδος, θα κατασκευαζόταν επιπλέον ένα θέατρο αρχαιοελληνικού τύπου.

Παράλληλα, σύμφωνα με καταγγελίες πολιτών και καταγεγραμμένα περιστατικά, σημειώθηκαν στη Λίμνη εκτεταμένοι εκβραχισμοί από μπουλντόζα, προκειμένου να ανοίξει ο χώρος! Τότε κατασκευάστηκε επίσης ένα συγκρότημα αυθαίρετων κτισμάτων που προφανώς εξυπηρετούσε τους στόχους αξιοποίησης που είχε θέσει ο επιχειρηματίας, με τις ευλογίες του Δήμου και του δημάρχου, Γρηγόρη Κασιδόκωστα.

Και τότε (όπως και τώρα) ο Δήμος Βουλιαγμένης πήρε το μέρος του επιχειρηματία: Η Πολεοδομία Βουλιαγμένης νομιμοποίησε τον Μάρτιο του 1994, 800 τετραγωνικά μέτρα αυθαίρετων κτισμάτων εντός της Λίμνης. Το γεγονός κατήγγειλε η Κίνηση Πολιτών Βουλιαγμένης και ο Χρήστος Διονυσόπουλος σε όλους τους αρμόδιους φορείς και το υπουργείο Περιβάλλοντος έσπευσε να κηρύξει παράνομη την ενέργεια της Πολεοδομίας του Δήμου.

Είχε προηγηθεί τον Μάιο του 1994 αυτοψία της Εφορείας Νεώτερων Μνημείων του υπουργείου Πολιτισμού η οποία επισήμανε στο σχετικό πόρισμά της:

Για την ουσιαστική προστασία της λίμνης (σημειωτέον ότι είναι σπηλαιοβάραθρο, σπηλαιολίμνη και κατά συνέπεια μνημείο της φύσης σύμφωνα με την υπ’ αριθ. 34593/11080/23.6.83 – ΦΕΚ 396/Β/8.7.93 απόφαση του ΥΠΠΟ) απαιτείται η άμεση κατεδάφιση όλων των κτισμάτων που ευρίσκονται στην περιοχή της λίμνης αυθαίρετων ή μη, πλην του υδροθεραπευτηρίου για το οποίο έχει κινηθεί η διαδικασία για τον χαρακτηρισμό του ως ιστορικού διατηρητέου μνημείου.

Αξιοποίηση ή μνημείο;

Δυστυχώς, οι υπέρμαχοι ενός τουριστικού μοντέλου ανάπτυξης που δεν λογαριάζει τη φύση, παρά μόνο ως ντεκόρ για την ανάπτυξη τραπεζοκαθισμάτων, δεν πήραν το μήνυμα. Και τότε ξεκίνησε η προσπάθεια ένταξης της Λίμνης σε “Ζώνη Οικιστικού Ελέγχου”.

Το τότε Δημοτικό Συμβούλιο Βουλιαγμένης, με τη θετική ψήφο μελών του που ακόμη και σήμερα είναι ενεργά στην τοπική αυτοδιοίκηση, ζήτησαν και το υπουργείο Περιβάλλοντος δέχτηκε, ένα νέο πολεοδομικό καθεστώς για τη Λίμνη που, όπως τόνισε γλαφυρά ο Χρήστος Διονυσόπουλος σε σχετικό Δελτίο Τύπου που συνέταξε εκ μέρους της Κίνησης Πολιτών Βουλιαγμένης, “θα σημάνει την πλήρη καταστροφή της και με τη σφραγίδα του κράτους”. Το κείμενο αυτό καταλήγει με το εύλογο (και μαξιμαλιστικό για τα τότε δεδομένα) αίτημα “να ενταχθεί η περιοχή της Λίμνης σε Ζώνη Απόλυτης Προστασίας ως Μνημείο της Φύσης και σπάνιος υγροβιότοπος”.

Στις 29 Μαΐου 1995 ο Χρήστος Διονυσόπουλος έθεσε το ίδιο αίτημα με υπόμνημά του προς το Συμβούλιο της Επικρατείας, το οποίο επρόκειτο να κρίνει σχέδιο Προεδρικού Διατάγματος του υπουργείου Περιβάλλοντος, σύμφωνα με το οποίο η Λίμνη εντασσόταν τελικώς σε Ζώνη Οικιστικού Ελέγχου, βάσει και των ψηφισμάτων του Δημοτικού Συμβουλίου Βουλιαγμένης. Στο υπόμνημα αυτό προς το Ε’ Τμήμα του ΣτΕ αναφέρεται χαρακτηριστικά:

Η Λίμνη (και ο περιβάλλων αυτήν χώρος) ως τόπος ιστορικής σημασίας (“όπου φασί την Λητώ …λούσασθαι” Στεφ. Βυζάντιος) ως σπάνιο γεωλογικό φαινόμενο (τοπίο ιδιαίτερου φυσικού κάλλους, σπηλαιολίμνη, υδροβιότοπος, ιαματική πηγή) και πραγματικό μνημείο της φύσης, που πρέπει να μείνει άθικτο από κάθε είδους ανθρώπινη επέμβαση, επιβάλλεται για τη σωτηρία της να ενταχθεί σε Ζώνη Απόλυτης Προστασίας.

Το ΣτΕ απεφάνθη…

Το υπόμνημα εισακούστηκε από το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο το οποίο με μια ιστορική γνωμοδοτική απόφαση (με αριθμό 369/23.6.1995) έβαλε τέλος στις σκέψεις για τουριστική αξιοποίηση της Λίμνης με τρόπο μη συμβατό προς το περιβάλλον.

Ποιος όμως θα περίμενε ότι 20 “στρογγυλά” χρόνια μετά, στις 24 Ιουνίου 2015, κατά μια ειρωνική και εύγλωττη σύμπτωση, θα διοργανωνόταν συναυλία στη Λίμνη που οι συντελεστές της (Μίμης Πλέσας, Δάκης) έδωσαν τον τίτλο “Αυτό το καλοκαίρι το περίμενα”…

Άλλωστε, το επιχειρηματικό σχέδιο του 1994-5 είναι ίδιο με το σημερινό: Θέατρο για εκδηλώσεις – συναυλίες και εστιατόριο…

Η απόφαση αυτή πάντως όρισε το πλαίσιο του σωτήριου Προεδρικού Διατάγματος που θα υπογραφόταν τελικώς το 2003. Με αφορμή το ντοκουμέντο του ΣτΕ, το υπουργείο Περιβάλλοντος που υποχρεώθηκε να πάρει πίσω τους σχεδιασμούς του, στις 18 Ιουλίου 1995 εξέδωσε ανακοίνωση με την οποία δήλωνε:

Από τη στιγμή που το Συμβούλιο της Επικρατείας διατυπώνει άποψη για απόλυτη προστασία της Λίμνης, ο υπουργός (σ.σ. ο Κώστας Λαλιώτης) επικροτεί θερμά τη γνωμοδότηση αυτή και σε συνεργασία με το υπουργείο Πολιτισμού θα προωθήσει τις ρυθμίσεις που εισηγείται το ανώτατο διοικητικό όργανο, το ταχύτερο δυνατό.

Τι είπε τότε το Συμβούλιο της Επικρατείας;

7 Σεπτεμβρίου 2012, συναυλία που διοργανώνει ο Δήμος Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης

7 Σεπτεμβρίου 2012, συναυλία που διοργανώνει ο Δήμος Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης

Μεταξύ άλλων η απόφαση διατάσσει “αποκλεισμόν πάσης επεμβάσεως δυναμένης να βλάψει το σύστημα αμέσως ή εμμέσως, περιλαμβανομένης και της αισθητικής βλάβης”. Το ΣτΕ ορίζει με σαφήνεια επιπλέον ότι λόγο επί του πρακτέου έργου διαφύλαξης της Λίμνης έχει και το υπουργείο Πολιτισμού, το οποίο “είναι αρμόδιο να απαγορεύει πάσα επέμβασιν δυναμένη να βλάψει αμέσως ή εμμέσως τη Λίμνη”.

Και παρακάτω, το ΣτΕ γνωμοδοτεί ότι “συμβατή προς τον προεκτεθέντα χαρακτήρα της Λίμνης Βουλιαγμένης είναι η χρήσις του υδροθεραπευτηρίου λειτουργούντος παλαιόθεν εις το υφιστάμενον παλαιόν κτίριον μετά των απολύτως αναγκαίων προς τούτο εγκαταστάσεων”.

Η βαρύνουσα γνώμη του ΣτΕ όρισε επίσης ότι “η επιτρεπόμενη χρήση απαγορεύεται να θίξει την φέρουσα ικανότητα της Λίμνης, η οποία και δέον να προστατευθεί διά κανονισμού υποχρεωτικώς εκδιδομένου εντός ευλόγου χρόνου”.

Τέτοιος Κανονισμός ουδέποτε συντάχθηκε διότι δυστυχώς, κανείς δεν απαίτησε κάτι τέτοιο.

Σε ένα σημαντικό σημείο της απόφασης αναφέρεται ακόμη: “Εντός του κτιρίου τούτου (σ.σ. του υδροθεραπευτηρίου) δύναται να προβλεφθεί η χρήσις κυλικείου προς εξυπηρέτηση των λουομένων”.

 Μόνον όσοι περιφρονούν το νόμο του ανθρώπου και της φύσης (και βέβαια οι δημοτικοί τους προστάτες) διάβασαν σε αυτές τις γραμμές ότι μπορούν να εξυπηρετούνται εκτός από τους λουόμενους, και οι φίλοι της υψηλής γαστρονομίας ή οι καλεσμένοι των δεξιώσεων ή ακόμη χειρότερα οι επισκέπτες συναυλιακών γεγονότων. Και μόνο όσοι ακροβατούν στη νομιμότητα συγχέουν το αναψυκτήριο με εστιατόριο. 
Διαφημιστική φωτογραφία από την ιστοσελίδα εταιρείας που διοργανώνει δεξιώσεις

Διαφημιστική φωτογραφία από την ιστοσελίδα εταιρείας που διοργανώνει δεξιώσεις

Στη μεν λοιπόν ιστοσελίδα εταιρείας που διοργανώνει δεξιώσεις στο χώρο διαβάζουμε ότι η Λίμνη είναι “ένας υδάτινος παράδεισος, σχεδόν στο κέντρο της πόλης, έτοιμος να υποδεχτεί μοναδικές δεξιώσεις”, ενώ σε περσινό δελτίο Τύπου της εταιρείας που διαχειρίζεται τη Λίμνη σχετικά με συναυλία αναφερόταν ότι “οι καλεσμένοι θαύμασαν τη μοναδική ακουστική του τοπίου με φόντο τους υπέροχα φωτισμένους βράχους που αγκαλιάζουν τη Λίμνη και απόλαυσαν ώρες δείπνου και ποτού με τη συνοδεία LiveJazz μουσικής”.

Δύο δεκαετίες μετά, το τουριστικό επιχειρηματικό όραμα έλαβε σάρκα και οστά.

Συνεργός ο Δήμος

Οι νόμοι είναι ξεκάθαροι. Οι δημοτικές αρχές έχουν εξίσου ευθύνη με τις αστυνομικές για τη διαφύλαξη της φυσικής κληρονομιάς. Η προαναφερθείσα απόφαση του Συμβουλίου της Επικρατείας, επικαλείται τους νόμους ΚΝ 5351/32 και Ν 1469/50 σύμφωνα με τους οποίους:

Οι Περιφερειακές Μονάδες του υπουργείου Πολιτισμού, οι δημοτικές και κοινοτικές αρχές και τα κατά τόπους αστυνομικά τμήματα και σταθμοί χωροφυλακής καθίστανται συνεπεύθυνοι για την προστασία των σπηλαίων, λιμναίων ή εναλίων σπηλαιοβαράθρων, δολίνων της περιοχής τους, σε συνεργασία με την αρμόδια Εφορεία Παλαιονθρωπολoγίας Σπηλαιολογίας, απαγορεύοντας στο εξής κάθε είδους επέμβαση.

Όλες ανεξαιρέτως οι αρμόδιες αρχές τήρησης του νόμου στην περίπτωση της Λίμνης Βουλιαγμένης όπου παρατηρείται διαχρονικά κατάφωρη παραβίαση των αρχών προστασίας που την διέπουν, αδράνησαν. Ο δε Δήμος Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης πήγε δυστυχώς αρκετά βήματα παραπέρα.

Η προηγούμενη διοίκηση του Δήμου ανέχτηκε από το 2012 και εξής τη διοργάνωση συναυλιών. Ο πρώην δήμαρχος μάλιστα, Σπύρος Πανάς, είχε διατυπώσει στο Δημοτικό Συμβούλιο την άποψη ότι “εντός της Λίμνης θα λαμβάνουν χώρα μόνο ποιοτικές εκδηλώσεις”. Λες και η διατάραξη του οικοσυστήματος από τις μη επιτρεπόμενες χρήσεις της Λίμνης λαμβάνει υπόψη την ποιότητα της μουσικής, αν δηλαδή είναι ελαφρολαϊκά ή …τζαζ.

17 Ιουνίου 2015, συναυλία Αλέκας Κανελλίδου υπό την αιγίδα του Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης

17 Ιουνίου 2015, συναυλία Αλέκας Κανελλίδου υπό την αιγίδα του Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης

Η τωρινή πάντως δημοτική αρχή, μολονότι ως μείζων αντιπολίτευση εκδήλωσε πολλές φορές την αντίθεσή της στο μοντέλο αυτό, πήγε ως διοίκηση ένα βήμα παραπέρα: Έθεσε την τελευταία διοργάνωση συναυλιών “υπό την αιγίδα” της, απόφαση που αποτυπώθηκε στις αφίσες των εκδηλώσεων. Σε ερωτήσεις μας ως προς το περιεχόμενο της συγκεκριμένης απόφασης, συνεργάτες του Γρηγόρη Κωνσταντέλλου διευκρίνισαν ότι “δόθηκε το brand name του Δήμου στις αφίσες με αντάλλαγμα την έκπτωση στο εισιτήριο για την είσοδο των δημοτών στην εκδήλωση”.

Επιπλέον, οι συναυλίες διαφημίστηκαν και διαδόθηκαν σε χιλιάδες χρήστες κοινωνικών δικτύων από τα επίσημα προφίλ και σελίδες του Δήμου στο facebook, σαν να επρόκειτο για διοργανώσεις του Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης.

Υπεράνω του νόμου ο Κωνσταντέλλος;

Το κυριότερο όμως ατόπημα ήταν η περιφρόνηση την οποία δημοσίως επέδειξε πριν λίγες ημέρες ο ίδιος ο Δήμαρχος απέναντι στις προστατευτικές διατάξεις του Προεδρικού Διατάγματος 51/2003:

Σε ερώτηση του συμβούλου και επικεφαλής παράταξης Δημοσθένη Δόγκα προς τον Δήμαρχο κατά τη συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου την Τρίτη 23 Ιουνίου, για τους προβολείς “κράχτες” που φωτίζουν τη Λίμνη κατά τις συναυλίες, ο Γρηγόρης Κωνσταντέλλος έδωσε ανερυθρίαστα στο μικρόφωνο (άρα είναι και καταγεγραμμένο στα επίσημα πρακτικά) την εξής απάντηση:

Παρότι κι εγώ είχα τις ίδιες ανησυχίες όταν ξεκίνησα να ασχολούμαι με το θέμα, είδα ότι παρόλα τα φώτα και παρόλη τη μουσική, συνεχίζουν να υπάρχουν και νυχτερίδες και πουλιά και θαλασσοπούλια και φωλιές και αυγά. Άρα μάλλον τη συνήθισαν τη μουσική ή το φως…

Κι εδώ επανέρχεται το παλιό ερώτημα:

Και ποιος θα μας φυλάξει από τους φύλακες;

7 Απριλίου 2013, συναυλία που διοργανώνει το ΚΕΘΕΑ

7 Απριλίου 2013, συναυλία που διοργανώνει το ΚΕΘΕΑ

Πάντως, οι κάτοικοι και οι συλλογικοί φορείς του Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, αν και στη μεγάλη πλειοψηφία τους ανενημέρωτοι για τα ζητήματα της Λίμνης, ξεκίνησαν να αντιδρούν. Έτσι, σε “ανοιχτή επιστολή προς κάθε αρμόδιο” που υπογράφουν οι συλλογικότητες Εναλλακτική Δράση για Ποιότητα Ζωής, Εξωραϊστικός Σύλλογος Εξοχή Βούλας, Εξωραϊστικός Σύλλογος Θέα Βούλας, Εξωραϊστικός Σύλλογος Πηγαδάκια Βούλας, Εξωραϊστικός Σύλλογος Πολιτεία Βούλας, Σύλλογος Προστασίας Περιβάλλοντος Βούλας, Ελληνικό Κέντρο Υποθαλάσσιας Προστασίας Ορυκτού Πλούτου και Αρχαιοτήτων Βυθού και Δίκτυο Προστασίας Σαρωνικού επισημαίνουν μεταξύ άλλων:

Εξαιτίας της προστασίας του μνημείου, τα κοσμικά γεγονότα (γάμοι βαφτίσεις κ.ά.) όπως και οι συναυλίες που πραγματοποιούνται στο χώρο της Λίμνης της Βουλιαγμένης, δεν συνάδουν ούτε με τον προστατευόμενο οικολογικό χαρακτήρα του μοναδικού φυσικού τοπίου, αλλά ούτε και με το υφιστάμενο νομικό καθεστώς. Και αυτό διότι επηρεάζουν αρνητικά το φυσικό οικοσύστημα και δημιουργούν σοβαρούς κινδύνους για την χλωρίδα την πανίδα και κυρίως στην ορνιθοπανίδα της λίμνης. Για τους λόγους αυτούς ζητάμε να εφαρμοσθεί άμεσα η ισχύουσα νομοθεσία και να σταματήσουν οι συναυλίες και άλλες παράνομες εκδηλώσεις που δεν επιτρέπονται από τη νομοθεσία.

Ακούει κανείς;

 

Τι προβλέπει το Προεδρικό Διάταγμα της Λίμνης

Ο νόμος που πολλοί παραβλέπουν ορίζει με σαφήνεια ότι “η Λίμνη Βουλιαγμένης που εμπίπτει εντός των διοικητικών ορίων του δήμου Βουλιαγμένης (Ν. Αττικής) και έχει χαρακτηρισθεί ως τόπος ιδιαίτερου φυσικού κάλλους με την Γ403/23043/31.3.1981 απόφαση Υπουργού Πολιτισμού (Β’ 322) και ως χώρος ιδιαίτερου ιστορικού ενδιαφέροντος με την 48660/2862/1989 απόφαση των Υπουργών Γεωργίας και ΠΕΧΩΔΕ (Δ’ 419) χαρακτηρίζεται ως διατηρητέο μνημείο της φύσης”.

Οι επιστημονική ομάδα αποτελούμενη από ειδικούς εμπειρογνώμονες, οι οποίοι προετοίμασαν το εν λόγω διάταγμα, κατέληξαν στο χωρισμό της ευρύτερης περιοχής της Λίμνης σε 4 ζώνες προστασίας, εκτείνοντας το προστατευτικό δίχτυ του νόμου σε μεγάλη έκταση.

Δυστυχώς, η πραγματικότητα δείχνει ότι οι διατάξεις αυτές έχουν περιπέσει με τη διαχρονική ευθύνη των τοπικών αρχών σε αχρηστία.

Ζώνη Α1 – τα βράχια της Λίμνης

Περιοχή απόλυτης προστασίας

limni-vraxia

Τι ορίζει ο νόμος

  • Επιβάλλονται μόνο παρεμβάσεις που στοχεύουν στην αναβάθμιση και αποκατάσταση των στοιχείων του φυσικού περιβάλλοντος της περιοχής.
  • Απαγορεύεται ο φωτισμός με προβολείς για την προστασία της ορνιθοπανίδας.

Τι ισχύει

  • Τα βράχια φωτίζονται με μόνιμους προβολείς μετά τις ώρες που δύει ο ήλιος, για τη δημιουργία ατμοσφαιρικού τοπίου.
  • Κατά τη χρήση της Λίμνης ως χώρου δεξιώσεων και συναυλιακού κέντρου, λειτουργούν ρομποτικές εγκαταστάσεις φωτισμού με φωτορυθμικά και εφέ.
  • Σε συναυλίες (π.χ. 12 Ιουνίου 2015) έχουν χρησιμοποιηθεί προβολείς δέσμης στραμμένοι στον ουρανό (που στην τεχνική ορολογία ονομάζονται “κράχτες”).

Ζώνη Α2 – η παραλία της Λίμνης

Περιοχή προστασίας και λειτουργίας λουτρικών εγκαταστάσεων

limni-paralia

 

Τι ορίζει ο νόμος

  • Επιτρέπονται αποκλειστικά χρήσεις:
  • Υδροθεραπευτήριο το οποίο λειτουργεί στο υφιστάμενο κτίριο με την ένταξη σε αυτό συναφών λειτουργιών, όπως ιατρείο, διοίκηση και και χώρος για τον φύλακα.
  • Αποδυτήρια, χώροι υγιεινής και αναψυκτήριο σε ενιαίο κτίριο με μέγιστη επιτρεπόμενη επιφάνεια 150 τ.μ. και ύψος 3,5 μ.
  • Χώρος στάθμευσης 10 οχημάτων για την εξυπηρέτηση ατόμων με ειδικές ανάγκες και 5 οχημάτων για την εξυπηρέτηση υπηρεσιακών αναγκών.
  • Επιβάλλεται η αποκατάσταση τμήματος της φυσικής παραλίας της λίμνης.

Τι ισχύει

  • Περιφραγμένος χώρος της παραλίας χρησιμοποιείται ως κέντρο δεξιώσεων.
  • Στο χώρο δεξιώσεων υφίσταται οίκημα για την εξυπηρέτηση των καλεσμένων.
  • Αντί για αναψυκτήριο, λειτουργεί εστιατόριο, με την επωνυμία “Paranemonia Restaurant” που σύμφωνα με την επίσημη ιστοσελίδα της εταιρείας που διαχειρίζεται τη Λίμνη, φέτος σερβίρει “δημιουργίες του chef Μάνου Παπαευσταθίου”.
  • Τις νυχτερινές ώρες στην παραλία που δεν έχει ακόμη αποκατασταθεί, αναπτύσσονται τραπέζια και καθίσματα για την εξυπηρέτηση των πελατών του εστιατορίου.
  • Σε περιπτώσεις συναυλιών, ο χώρος διαμορφώνεται ανάλογα με την προσθήκη εξέδρας και σχετικών ηχητικών και φωτιστικών μηχανημάτων.
  • Στο πάρκινγκ, υπάρχουν 30 διαγραμμίσεις για στάθμευση ΙΧ, πολλά περισσότερα σταθμευμένα οχήματα, χωρίς ειδική σήμανση για την εξυπηρέτηση Ατόμων με Αναπηρίες. 

Ζώνη Α3 – ο λόφος της Φασκομηλιάς

Περιοχή αποκατάστασης φυσικού τοπίου και αττικής χλωρίδας και πανίδας

limni-faskomilia

Τι ορίζει ο νόμος

  • Επιτρέπονται μόνο παρεμβάσεις οι οποίες στοχεύουν στην αναβάθμιση της υπάρχουσας βλάστησης.

Τι ισχύει

  • Λειτουργεί εδώ και χρόνια παράνομος σταθμός μεταφόρτωσης απορριμμάτων του Δήμου, δίπλα στο νεκροταφείο. Στο σημείο έχουν αφεθεί εδώ και χρόνια τρία παροπλισμένα απορριμματοφόρα, ενώ ο χώρος γίνεται δέκτης απόρριψης μπαζών, υπολειμμάτων των λαϊκών αγορών και οικιακών απορριμμάτων που βρίσκονται είτε χύμα, είτε σε κοντέινερ που παραμένουν επί ημέρες στο χώρο.
  • Στις αρχές του 2015 η δημοτική αρχή Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης ενέταξε στον προϋπολογισμό της μελέτη διαμόρφωσης μόνιμου “Σταθμού Μεταφόρτωσης Κλαδεμάτων”.
  • Για τον παράνομο αυτό σταθμό μεταφόρτωσης, οι Επιθεωρητές Περιβάλλοντος του υπουργείου Παραγωγικής Ανασυγκρότησης έχουν βεβαιώσει σωρεία παραβάσεων και έχουν επιβάλει τα αναλογούντα πρόστιμα.

 

[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Παλμός Γλυφάδας, Σάββατο 27 Ιουνίου 2015]