Ο Γιώργος Μαυρωτάς για τη βία στα γήπεδα

Ο Γιώργος Μαυρωτάς για τη βία στα γήπεδα

Μια πολύ ενδιαφέρουσα τοποθέτηση έκανε στις 6 Μαΐου 2015 στην ολομέλεια της Βουλής, ο βουλευτής Αττικής του Ποταμιού, Γιώργος Μαυρωτάς. 

Άνθρωπος ο ίδιος του αθλητισμού, έχοντας συμμετάσχει σε 4 ολυμπιάδες ως αρχηγός της Εθνικής Ομάδας υδατοσφαίρισης, αν μη τι άλλο ήταν το πλέον κατάλληλο μέλος της Βουλής να τοποθετηθεί για το θέμα.

Ύστερα όμως και από την επεισοδιακή λήξη του γυναικείου πρωταθλήματος υδατοσφαίρισης, που έληξε με ασχήμιες στην πισίνα μεταξύ φιλάθλων και παραγόντων, στον τελικό ΝΟΒ – ΟΣΦΠ, η τοποθέτηση αυτή αποκτά πραγματικά επίκαιρο χαρακτήρα…

Όλη η σχετική ομιλία του Γιώργου Μαυρωτά:

Επιτρέψτε μου μια μικρή εισαγωγή…

Δεν μπορούμε να δούμε τη βία ξεκομμένα στον αθλητισμό απ’ ότι στην υπόλοιπη κοινωνία.

Ο αθλητισμός δεν είναι η αιτία της βίας που βλέπουμε στα γήπεδα, αλλά έχει καταντήσει ένα φιλόξενο σπίτι της. Σε κάθε κοινωνία υπάρχουν αποθέματα μικρά ή μεγάλα θυμού και οργής που κάθε τόσο εκτονώνονται (στην ελληνική κοινωνία τα αποθέματα αυτά έχουν αυξηθεί λόγω της κρίσης).

Τα γήπεδα λοιπόν αποτελούν δυστυχώς μια βολική βαλβίδα εκτόνωσης στη χύτρα της σημερινής κοινωνίας. Αντί για διασκέδαση και ψυχαγωγία έχει γίνει εκτόνωση και φασαρία.

Προέρχομαι από τον χώρο του αθλητισμού από ένα ομαδικό άθλημα με ιστορία κι έχω ζήσει επεισόδια και φαινόμενα βίας, για αυτό είμαι ευαισθητοποιημένος. Και στο Ποτάμι είμαστε ευαίσθητοι σε θέματα βίαs γι αυτό προτείναμε να γίνει μια κοινή συνεδρίαση των επιτροπών μορφωτικών και κοινωνικών υποθέσεων για το bullying. Γιατί αυτοί που συμμετέχουν σε bullying στο σχολείο σήμερα, θα είναι αυτοί που θα συμμετάσχουν σε επεισόδια στο γήπεδο αύριο.

Ας πάμε και στο συγκεκριμένο νομοσχέδιο…

Περιλαμβάνει έναν επικοινωνιακά γόνιμο τίτλο με κρυμμένο όμως περιεχόμενο την επέμβαση της Πολιτείας στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ένα ποδόσφαιρο που νοσεί (στα ποδοσφαιρικά ρεπορτάζ πρωταγωνιστούν τελευταία οι ανακριτές και οι εισαγγελείς κι όχι οι παίκτες). Ένα ποδόσφαιρο που έχει χάσει την αξιοπιστία του κι έχει απομακρύνει τους υγιείς φιλάθλους κι έχει προσελκύσει στρατευμένους οπαδούς.

Νόμοι υπήρχαν και πριν (2725/1999, 3057/2002, 3708/2008, 4049/2012). Το πρόβλημα είναι στην εφαρμογή τους. Πώς λοιπόν θα καταπολεμήσουμε τη βία στα γήπεδα όταν δε μπορούμε να καταπολεμήσουμε ούτε το κάπνισμα σε κλειστά γήπεδα την ώρα του αγώνα;

Έγινε μια καρποφόρα διαδικασία στην Επιτροπή (κι εκτός Επιτροπής) σε διαβούλευση μάλιστα με ξένους φορείς (συνάντηση με τον γραμματέα της UEFA) και πιστεύουμε ότι συμβάλαμε στην διαμόρφωση ενός γόνιμου κλίματος που βοήθησε τον κ. Υπουργό στις διαπραγματεύσεις του.

Κι εμείς δεν θα ειρωνευτούμε τον υπουργό ότι πήγε να διαπραγματευτεί την έγκριση του νομοσχεδίου στη Γενεύη. Καλό είναι να συμφιλιώνεσαι με την πραγματικότητα και τον ρεαλισμό στο πλαίσιο των διεθνών σχέσεων και υποχρεώσεων. Όμως δεν είναι καλοί οι αρχικοί επικοινωνιακοί λεονταρισμοί που ήταν για εσωτερική κατανάλωση. Και αν άκουγε και τις παρατηρήσεις μας από την αρχή ίσως δεν θα χρειαζόταν να ταξιδέψει.

Η βασική μας ένσταση είναι στο άρθρο 1. Εκεί όπου δίνονται υπερεξουσίες σε ένα ασαφές πλαίσιο (π.χ. δεν υπάρχει ορισμός για «σοβαρά επεισόδια» & «ιδιαίτερα σοβαρά επεισόδια»).

Αυτοκρατορικές αρμοδιότητες σε έναν Υπουργό που θα γίνεται Υπερδικαστής. Δεν αμφισβητώ τις προθέσεις του συγκεκριμένου Υπουργού, αλλά δεν θα πρέπει να νομοθετεί με γνώμονα τις προσωπικές του ικανότητες. Θα πρέπει να σκεφτεί ότι οι διάδοχοί του μπορεί να μην έχουν τις δικές του αντοχές απέναντι στο πολιτικό κόστος. Ή το πολιτικό όφελος αν οι αποφάσεις τους είναι χαλαρές.

Κι εδώ υπάρχει ένα οξύμωρο. Από την μία ορίζονται τακτικοί δικαστές για να μην υπάρχει αμφισβήτηση στις αποφάσεις των πειθαρχικών οργάνων της ΕΠΟ κι από την άλλη δίνεται η δυνατότητα για αυστηρά διοικητικά μέτρα σαν να μην υπάρχει εμπιστοσύνη στα πειθαρχικά όργανα.

Εμείς προτείνουμε να υπάρχει μια ανεξάρτητη αρχή με αρμοδιότητα για τις σχετικές διοικητικές κυρώσεις. Η κυβέρνηση όμως είναι αλλεργική στις ανεξάρτητες αρχές που δεν ελέγχει, όπως έχει δείξει.

Οι επεμβάσεις στον τύπο είναι επίσης προβληματικό σημείο κατά τη γνώμη μας. Ποιος θα κρίνει αν μια πρόταση όπως «Η διαιτησία ήταν απαράδεκτη και καλό θα είναι τέτοιοι διαιτητές να μην ξανασφυρίξουν» θα επισύρει πρόστιμο; Προτρέπει σε βία ή όχι;. Ποιος θα το κρίνει αυτό;

Επίσης πώς θα επεμβαίνει ο Υπουργός σε κάποιες απαράδεκτες οπαδικές εκπομπές; Έχει τιμωρήσει ποτέ καμία το ΕΣΡ; Θα το εισηγηθεί ο Υπουργός;

Γι αυτούς τους λόγους είμαστε αρνητικοί στο άρθρο 1.

Τα ηλεκτρονικά εισιτήρια και η ύπαρξη εποπτικών μέσων είναι στη σωστή κατεύθυνση. Είχαν ξανανομοθετηθεί βέβαια στο παρελθόν. Η διαφορά τώρα όμως είναι ότι υπάρχουν άμεσες κυρώσεις που θα αναγκάσουν τα σωματεία να εγκαταστήσουν τέτοια συστήματα από την επόμενη περίοδο. Η διεξαγωγή αγώνων κεκλεισμένων των θυρών μέχρι να εγκατασταθούν τα συστήματα αυτά ήταν μια πρόταση του Ποταμιού, η οποία στην αρχή αντιμετωπίσθηκε με σκεπτικισμό. Όταν όμως το ίδιο πρότεινε η UEFA το συγκεκριμένο μέτρο ενσωματώθηκε. Χρειάζονται βέβαια διευκρινίσεις για το ποιος αναλαμβάνει το κόστος (σωματεία, διοργανώτριες αρχές κλπ).

Ας δούμε όμως και τι λείπει από το νομοσχέδιο.

Κατά τη γνώμη μας λείπει μια ρητή αναφορά σε ανάρμοστες συμπεριφορές παραγόντων. Τα «φυσικά πρόσωπα» που αναφέρονται στο άρθρο 1 δεν είναι όλα το ίδιο με βάση την αθλητική του ιδιότητα. Άλλο είναι ο κυρ-Τάκης ο περιπτεράς κι άλλο ένας μεγαλοπαράγοντας ισχυρής ομάδας.

Θα πρέπει να υπάρχει ρητά η δυνατότητα παραπομπής παραγόντων στην Επιτροπή Φιλάθλου Πνεύματος που μπορεί να επιβάλει κυρώσεις όπως η απαγόρευση εισόδου σε αθλητικούς χώρους.

Προτείναμε επίσης αλλά δεν έγινε δεκτό να υπάρχει ένα Μητρώο Ταραξιών σε Αθλητικές Διοργανώσεις όπως γίνεται στην Αγγλία, ώστε να υπάρχει μνήμη στο σύστημα. Μια μνήμη που μπορεί να αξιοποιηθεί για πρόληψη επεισοδίων.

Τα άρθρα 13 και 14 αφορούν την παιδεία και είναι άσχετα με το περιεχόμενο. Δεν μας προκαλεί έκπληξη αυτή η κακή κοινοβουλευτική πρακτική, έχουμε συνηθίσει. Χθες με τη διαδικασία του κατεπείγοντος ήρθε η εκ βάθρων αλλαγή των δεδομένων στη μέση εκπαίδευση σε ότι αφορά πανελλήνιες εξετάσεις, επιλογή στελεχών, κατάργηση προτύπων κλπ. Η κατάργηση της τράπεζας θεμάτων Α’ και Β’ Λυκείου είχε ατέλειες και δυσλειτουργίες στην πρώτη της εφαρμογή, αλλά ήταν ένα βήμα προς το να ανακτήσει το Λύκειο τη χαμένη του αξιοπιστία. Ίσως ήταν και λάθος η απευθείας σύνδεση με τις εισαγωγικές στα ΑΕΙ.

Δημιουργούσαν όμως ένα ενιαίο σύστημα εθνικής αξιολόγησης που θα αντικειμενοποιεί σε κάποιο βαθμό την αξιολόγηση των μαθητών και δε θα εξαρτάται από τον εκάστοτε διδάσκοντα.

Επίσης η προαγωγή με μέσο όρο όλων των μαθημάτων το 9.5 θα οδηγήσει σε αστείες καταστάσεις όπου κάποιος μαθητής με 5 και 6 στα βασικά μαθήματα μπορεί να περνάει τις τάξεις. Επίσης η περαιτέρω υποβάθμιση του μαθήματος της φυσικής αγωγής (δεν συμπεριλαμβάνεται στον υπολογισμό του μέσου όρου) περνά κατά τραγική ειρωνεία μέσα από ένα νομοσχέδιο για τον αθλητισμό!

Στο Ποτάμι, πιστεύουμε σε ένα δημόσιο σχολείο που παρέχει τις απαιτούμενες γνώσεις και όχι σε ένα σχολείο της ήσσονος προσπάθειας όπως αυτό που πάει να δημιουργηθεί, που θα παράγει ουσιαστικά απαίδευτα παιδιά. Η λογική μας για να το παραλληλίσω δεν είναι να κατεβάζουμε τον πήχη όταν δεν τα καταφέρνει ο αθλητής, αλλά να γυμνάζουμε περισσότερο τον αθλητή. Τέλος η αναπλήρωση των ωρών πρέπει να συμπεριλαμβάνει ως δυνατότητα και την παράταση του σχολικού έτους.

Εν κατακλείδι, το μεγάλο στοίχημα για μας και το μεγάλο διακύβευμα του νομοσχεδίου είναι πώς η πολιτεία θα αντιμετωπίσει του φυσικούς και ηθικούς αυτουργούς της αθλητικής βίας.

Νόμοι φτιάχτηκαν πολλοί τα τελευταία χρόνια, όλα θα κριθούν στο πεδίο της εφαρμογής. Κι ειδικά στον χώρο του αθλητισμού εδώ θα είμαστε για να φαινόμαστε χρήσιμοι με τις προτάσεις αλλά και την κριτική μας. Γιατί είναι ένας χώρος που τον ξέρουμε…

Επί της αρχής είμαστε λοιπόν θετικοί στο εν λόγω σχέδιο νόμου για τα επείγοντα μέτρα αντιμετώπισης της βίας στον αθλητισμό.