Ένας πανηγυρικός για την 25η Μαρτίου που αξίζει να (ξανα)διαβαστεί

Ένας πανηγυρικός για την 25η Μαρτίου που αξίζει να (ξανα)διαβαστεί

Έναν πανηγυρικό λόγο που ξεφεύγει από τα κλισέ και τις κούφιες μεγαλοστομίες είχαν την τύχη να ακούσουν όσοι παρευρέθηκαν κατά τον εορτασμό της πρόσφατης εθνικής επετείου στον Ιερό Ναό Παναγίας Κοιμήσεως Θεοτόκου Βούλας.

Τον επιμελήθηκε και τον εκφώνησε η φιλόλογος Βίκυ Αμπελικάκη Περράκη, που είναι αντιπρόεδρος του Συμβουλίου Δημοτικής Κοινότητας Βούλας.

Τον παραθέτουμε αυτούσιο:


Σήμερα γιορτάζουμε την επέτειο της ελληνικής Επανάστασης του 1821 και τιμούμε τον Ευαγγελισμό της Θεοτόκου. Το χαρμόσυνο μήνυμα της έλευσης του Χριστού, ταυτίζεται με την έλευση της Ελευθερίας στην πατρίδα μας. Η ελληνική ψυχή παρέμεινε αδούλωτη για 400 χρόνια και αυτό γιατί στηρίχτηκε στην ελληνική συνείδηση και άντλησε δύναμη από την χριστιανική πίστη.

Οι σκλαβωμένοι Έλληνες κατόρθωσαν να διατηρήσουν την εθνική τους ταυτότητα μέσω της ελληνικής γλώσσας και της χριστιανικής θρησκείας και σ’ αυτό συνέβαλε καθοριστικά η Εκκλησία.

Η Επανάσταση, που συγκλόνισε συθέμελα τον 19ο αιώνα την καθεστηκυία τάξη πραγμάτων, έπρεπε να αντιμετωπίσει την Ιερά Συμμαχία, που ήταν ενάντια σε κάθε στασιαστικό κίνημα. Έπρεπε να αντιμετωπίσει την απογοήτευση από τις ανεκπλήρωτες υποσχέσεις των Μ. Δυνάμεων για βοήθεια, που οδηγούσαν σε αιματοβαμμένες εξεγέρσεις. Άλλωστε, είναι γνωστό ότι η εθνική μας υπόσταση, ήταν πάντοτε ζήτημα στρατηγικής εξίσωσης.

Οι ξυπόλυτοι Έλληνες, απέναντι στην τρομακτικά συντριπτική υπεροχή της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, αντέταξαν μονάχα το φρόνημα τους και τη δύναμη της ψυχής τους. Πολέμησαν όμως και μέσα στον ελλαδικό χώρο, γιατί συγκρούστηκαν με την τότε άρχουσα τάξη των κοτζαμπάσηδων, των προκρίτων, των φοροεισπρακτόρων των Τούρκων, οι οποίοι φοβούνταν ότι θα έχαναν τα προνόμια τους.

Σε αυτό το περιβάλλον, ο σπόρος της Φιλικής Εταιρείας άρχισε να ανθίζει, κόντρα σε κάθε λογική και σε κάθε δυσοίωνη πρόβλεψη. Οι αγράμματοι, απλοί άνθρωποι με όπλο το πάθος για ελευθερία και την αυτοθυσία τους, άναψαν τον δαυλό της Επανάστασης. Όπως χαρακτηριστικά είπε ο γέρος του Μοριά “Ημείς εάν δεν είμεθα τρελλοί δεν θα εκάναμε Επανάσταση”.

Και σήμερα εμείς αναρωτιόμαστε: Από τι υλικό να ήταν άραγε φτιαγμένοι οι αληθινοί πρωταγωνιστές του 1821; Μάρκος Μπότσαρης, Θεόδωρος Κολοκοτρώνης, Γεώργιος Καραϊσκάκης, Αθανάσιος Διάκος, Νικήτας Σταματελόπουλος, Λασκαρίνα Μπουμπουλίνα, Μαντώ Μαυρογένους, Κωνσταντίνος Κανάρης, Οδυσσέας Ανδρούτσος και τόσοι άλλοι… Αυτοί που έδωσαν απλόχερα στον Αγώνα τα πάντα, θυσιάζοντας τη δική τους τη ζωή, τη ζωή των παιδιών τους, αλλά και τις περιουσίες τους ολόκληρες…

Μάρκος Μπότσαρης: Ο αγνός πολεμιστής της Ελευθερίας, με την στρατιωτική ευφυία του, ο Σουλιώτης, οποίος με την σπάνια ανιδιοτέλεια του, δεν δίστασε να σκίσει το χαρτί του διορισμού του ως Αρχιστράτηγος, λέγοντας “Όποιος είναι άξιος, παίρνει το δίπλωμα μεθαύριο μπροστά στον εχθρό”.

Γεώργιος Καραϊσκάκης: Όταν Έλληνες και Τούρκοι τον κυνηγούσαν, βρήκε την ψυχική δύναμη να αντισταθεί και να κάνει τα κατορθώματα που δόξασαν τον ίδιο και έσωσαν την Επανάσταση σε πολύ δύσκολες στιγμές. Την ηθική του εξόντωση, πριν τη φυσική του, προσπάθησαν να πετύχουν, κατηγορώντας τον ως εχθρό της πατρίδας. Η διάσημη αυτή, δίκη παρωδία, έγινε στο Αιτωλικό, στην Εκκλησία της Παναγίας του Απρίλη του 1824.

Οδυσσέας Ανδρούτσος: Σαν νέος Λεωνίδας της Σπάρτης, στην εντυπωσιακή νίκη του στην Γραβιά, προκάλεσε στους επιτιθέμενους Οθωμανούς απώλειες τριακοσίων νεκρών και εξακοσίων τραυματιών, με μόνο έξι Έλληνες νεκρούς. Έτσι ο Οδυσσέας εκδικήθηκε το θάνατο του Αθανάσιου Διάκου και αντιστάθμισε την ήττα της Αλαμάνας. Από τότε, το μικρό και άσημο Χάνι της Γραβιάς, θα πέρναγε για πάντα στην Ιστορία, ως αιώνιο σύμβολο αντίστασης, μνημείο μιας απρόσμενης για τους στρατιωτικούς συσχετισμούς νίκης.

Δυστυχώς, η μοίρα επιφύλασσε άδοξο τέλος στον ήρωα, καθώς το κυνήγι του από την κυβέρνηση ήταν ανελέητο. Τον Απρίλη του 1822 υπονομεύτηκαν απροκάλυπτα οι υπό την ηγεσία του επιχειρήσεις έξω από την Λαμία και ακολούθησε η καθαίρεση, η επικήρυξη και η καταδίκη του σε θάνατο που όμως ανακλήθηκε. Η μετέπειτα στοχοποίηση, καταδίωξη και φυλάκιση του στην Ακρόπολη την εποχή του Εμφυλίου, με την κατηγορία του προδότη, καθώς και η άνανδρη δολοφονία του κατ’ εντολή της κυβέρνησης, θα αποτελεί αιώνιο στίγμα και μαύρη σελίδα, του εννιάχρονου τιτάνιου Αγώνα της Ανεξαρτησίας, ικανή όμως για εξαγωγή συμπερασμάτων και προβληματισμών, για τις μέλλουσες γενιές.

Θεόδωρος Κολοκοτρώνης: Το παιδί που γεννήθηκε την ώρα της Φυγής και της μεγάλης σφαγής, έγινε στρατάρχης του ’21 και πολέμησε με ανιδιοτέλεια για το ύψιστο αγαθό που απολαμβάνουμε εμείς σήμερα: την Ελευθερία. Στο ειδώλιο του κατηγορουμένου, ερωτηθείς για το επάγγελμα του απάντησε “Στρατιωτικός. Κρατώ σαράντα εννιά χρόνους στο χέρι το τουφέκι και πολεμώ για την Πατρίδα”. Στην μνήμη μας θα κρατήσουμε τα λόγια του: “Είδα τότε πως ο, τι κάμουμε μονάχοι και δεν έχουμε ελπίδα καμία από τους ξένους”.

Ποιος να φανταζόταν, ότι η φράση του αυτή θα ακουγόταν τόσο δραματικά προφητική σήμερα. Κι όμως , ο μέγιστος αυτός ηγέτης ένα πράγμα φοβόταν μόνο: τους Έλληνες, τους προσκυνημένους “Μόνο στον καιρό του προσκυνήματος, εφοβήθηκα για την Πατρίδα μου” έλεγε στα Απομνημονεύματα του.

Νικήτας Σταματελόπουλος ή Νικηταράς: πέθανε το Σεπτέμβρη του 1849 και ετάφη δίπλα στο θείο του Θεόδωρο Κολοκοτρώνη. Ήταν ο ήρωας που έγινε ζητιάνος στα προαύλια των Εκκλησιών, με την “έγκριση του Κράτους”. Ας τους συγχωρέσει ο Θεός, για όλα όσα έκαναν σ’ αυτούς τους ήρωες, άνθρωποι και θεσμοί, όπως τους συγχωρούσε και ο ίδιος ο Νικηταράς.

Όσον αφορά τον Ιωάννη Καποδίστρια, τον πρώτο κυβερνήτη του ελληνικού κράτους και τον σημαντικότερο όλων, θα αρκεστούμε στην εξομολόγηση του Πετρόμπεη Μαυρομιχάλη, αργότερα, προς τον Χ. Τρικούπη “Με βαραίνει η συνείδηση μου. Χάσαμε έναν άνθρωπο που άξιζε, που θα μας άλλαζε εάν ζούσε. Καταστράφηκε η πατρίδα μου και εγώ έχασα την οικογένεια μου”.

Οδεύουμε στα διακόσια χρόνια μετά την Επανάσταση , κι όμως από τότε οι αντιθέσεις και τα πάθη ήταν τόσο έντονα και τόσο διχαστικά. Όλοι σχεδόν οι ιστορικοί και οι πρωταγωνιστές, οι πυλώνες της Επανάστασης μετά τα ηρωικά τους κατορθώματα, αμφισβητήθηκαν, κατηγορήθηκαν για προδοσία, με κατασκευασμένες κατηγορίες, καταδικάστηκαν, διαπομπεύθηκαν, φυλακίστηκαν και εν τέλει εξοντώθηκαν. Όλοι όσοι ήρθαν σε σύγκρουση με τα προνόμια και τα συμφέροντα της άρχουσας τότε τάξης, αλλά και όσοι προκάλεσαν, με τον ηρωισμό τους, τον φθόνο και τον φόβο για την διαχείριση της πολιτικής εξουσίας.

Έλληνες εναντίων Ελλήνων. Το προαιώνιο ελάττωμα της φυλής μας: η Διχόνοια. Είναι τραγικό το γεγονός, ότι η Πατρίδα τότε δανείστηκε υπέρογκα ποσά, αλλά στα ταμεία του Κράτους έφτασαν ελάχιστα και είναι ακόμα πιο τραγικό ότι το μεγαλύτερο μέρος αυτών των χρημάτων σπαταλήθηκε κατά τον Εμφύλιο, ακυρώνοντας έτσι, εν μέρει, τις θυσίες αίματος αυτών των αφανών και επιφανών ηρώων.

Οι πρόγονοι μας, οι ανιδιοτελείς αυτοί αγωνιστές, μας παρέδωσαν ένα Συμβόλαιο Ελευθερίας, γραμμένο με το αίμα τους. Αυτό το συμβόλαιο οφείλουμε εμείς να το τιμήσουμε και να το παραδώσουμε στις επόμενες γενιές. Ιδιαίτερα σήμερα, απέναντι στις προκλήσεις, πρέπει να είμαστε όλοι ως Έθνος ενωμένοι.

Η Ιστορία μας έχει γραφτεί και έχει γραφτεί με αίμα. Οφείλουμε να διαβάζουμε την Ιστορία μας, να μαθαίνουμε την αλήθεια, να μην ξεχνάμε. Εάν δεν διδαχτούμε από αυτήν, είμαστε καταδικασμένοι να την ξαναζήσουμε ως τραγωδία. Η Ιστορία δεν αλλοιώνεται, δεν παραχωρείται.

Όπως λέει ο εθνικός μας ποιητής ο Δ. Σολωμός: “Εθνικόν είναι ένα, είναι το αληθές”. Τιμή και Δόξα στους αγνούς και έντιμους Αγωνιστές του ’21. Σ’ αυτούς που έδωσαν τα πάντα, χωρίς να ζητήσουν τίποτα.