Το “χρυσό” περιοδικό των πρώην δημάρχων

Το “χρυσό” περιοδικό των πρώην δημάρχων

Πόσα χρήματα θα δαπανούσε ένας εχέφρων άνθρωπος για να αγοράσει ένα περιοδικό ή να γίνει συνδρομητής σε αυτό;

Δυστυχώς, εκεί που σταματά η λογική αρχίζουν οι νόμοι της αυτοδιοίκησης. Η οποία συντηρεί με παράλογα ποσά που προέρχονται από το δημόσιο ταμείο την έκδοση ενός εντύπου για χάρη της Ένωσης Δημάρχων Αττικής. Πρόκειται για ένα Σύλλογο του οποίου μέλη γίνονται μόνον όσοι έχουν διατελέσει ή διατελούν Δήμαρχοι ή Πρόεδροι Κοινοτήτων εντός Αττικής.

Η ετήσια συνδρομή στο περιοδικό με την επωνυμία “Ο Δήμαρχος της Αττικής” που εκδίδει η Ένωση Δημάρχων Αττικής κοστίζει 1.500 ευρώ. Η συνδρομή αυτή, όπως μας ενημέρωσαν οι υπεύθυνοι της Ένωσης, απευθύνεται αποκλειστικά στους Δήμους. Στους ενδιαφερόμενους ιδιώτες το περιοδικό που ούτως ή άλλως δημοσιεύεται εξ ολοκλήρου στο διαδίκτυο, αποστέλλεται ταχυδρομικά δωρεάν.

Το πρόβλημα έγκειται στη συχνότητα έκδοσης του εν λόγω περιοδικού. “Ο Δήμαρχος” εκδίδεται μόλις δύο φορές το χρόνο!

Από τον Μάρτιο του 2009, όταν κυκλοφόρησε το πρώτο του τεύχος, έχει φτάσει σήμερα, επτάμισι χρόνια μετά, τα 18 τεύχη. Με εξαίρεση τη χρονιά 2010 όταν εξέδωσε 4 τεύχη και το 2011 όταν εξέδωσε 3 τεύχη, ο “Δήμαρχος” καταφέρνει να πάει στο τυπογραφείο μόνο δύο φορές μέσα σε ένα έτος.

Είναι άραγε λογικό, σώφρον ή δικαιολογημένο να πληρώσει κανείς αυτή την εξωφρενική ετήσια συνδρομή για να παραλάβει μόλις δύο περιοδικά των 42 σελίδων; Δυστυχώς, κάποιοι αιρετοί που διαχειρίζονται χρήματα του Δημοσίου λένε “ναι”.

Με μια πρόχειρη έρευνα στην ιστοσελίδα της Διαύγειας εντοπίζει κανείς ότι από τις αρχές του 2015 μέχρι σήμερα η Ένωση Δημάρχων Αττικής έχει εισπράξει 10.500 ευρώ για ετήσιες συνδρομές στο έντυπό της.

Είναι οι Δήμοι Αγίου Δημητρίου, Ηλιούπολης, Ηρακλείου, Παλαιού Φαλήρου, Πεντέλης, Σπάτων Αρτέμιδος και Φιλοθέης Ψυχικού, που έγιναν “συνδρομητές” και πλήρωσαν από 1.500 ευρώ. Ακόμη, τα Δημοτικά Συμβούλια των Δήμων Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, Ιλίου και Παλλήνης έχουν λάβει σχετικές αποφάσεις. Το ίδιο έχει πράξει και ο Σύνδεσμος για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη των Πόλεων, ένας φορέας του Δημοσίου που διοικείται από 20 Δήμους.

Με λίγα λόγια, κατά τη διάρκεια αυτών των δύο περίπου χρόνων ένας Σύλλογος από πρώην αυτοδιοικητικούς παράγοντες έχει λάβει και περιμένει να εισπράξει από δημόσιους πόρους με βάση αποφάσεις εν ενεργεία αιρετών το συνολικό ποσό των 16.500 ευρώ και έχει εκδώσει μέχρι στιγμής τρία όλα κι όλα τεύχη ενός περιοδικού. Μπορούν να δικαιολογήσουν αλήθεια πού πάνε αυτά τα χρήματα;

Για να υπάρχει ένα μέτρο σύγκρισης: 

  • Μια ετήσια συνδρομή στην εφημερίδα Καθημερινή που εκδίδει 312 φύλλα το χρόνο έχοντας ως περιεχόμενο πρωτότυπη δημοσιογραφική ύλη που καλύπτει όλη την επικαιρότητα, κοστίζει 384 ευρώ.
  • Μια συνδρομή στο βρετανικό έγκριτο περιοδικό Economist κοστίζει 415 ευρώ για 52 τεύχη, ένα πλήρες έτος δηλαδή.
  • Ενώ ο συνδρομητής του πιο διάσημου περιοδικού των ΗΠΑ, του Time, πληρώνει στην Ελλάδα 40 ευρώ για να λάβει ταχυδρομικά 78 τεύχη, ένα κάθε εβδομάδα. 

Οι Δήμοι της Αττικής έχουν όπως φαίνεται πολύ διαφορετική αντίληψη των οικονομικών μεγεθών αλλά και της δημοσιογραφικής αξίας και μάλλον διαπνέονται από τη θέση ότι “λεφτά υπάρχουν”.

Σε αίτηση προς τους Δήμους που αποστέλλει η Ένωση Δημάρχων Αττικής προκειμένου να προσελκύσει συνδρομητές, αναφέρει πως στο περιοδικό της μπορεί το κάθε μέλος της Ένωσης, Δήμαρχος εν ενεργεία ή διατελέσας, να αρθρογραφεί.

Μέρος του περιοδικού γεμίζει με παρουσιάσεις δημάρχων και δημοτικών διοικήσεων. Αυτό άλλωστε είναι και το δέλεαρ προς τους δημάρχους, ότι δηλαδή η συνδρομή στο περιοδικό, τους εξασφαλίζει σελίδες προσωπικής προβολής.

Με τα χρήματα των δημοτών φυσικά…

Μια κακώς νοούμενη συντεχνιακή αλληλεγγύη

Πού σταματά η λογική και πού αρχίζει η παρανομία; Ποια είναι τα όρια της νομιμότητας; Η πλειοψηφία δυστυχώς των αιρετών, εθισμένοι στη λογική κατασπατάλησης του δημόσιου χρήματος από τους ΟΤΑ, θα παραλείψουν να θέσουν ερωτήματα για το σκοπό δαπάνης 1.500 ευρώ για ένα περιοδικό.

Άλλωστε, οι δημοτικές αρχές καλύπτονται στις σχετικές εισηγήσεις που κάνουν από μια εγκύκλιο του 1986, που προβλέπει την εγγραφή των δήμων ως συνδρομητών σε εφημερίδες και περιοδικά “εφόσον εξυπηρετεί τους σκοπούς ή τις λειτουργικές δραστηριότητες του δήμου”.

Μια απλή εγγραφή του κονδυλίου σε σχετικό προβλεπόμενο κωδικό του Προϋπολογισμού και μια προφορική εισήγηση του δημάρχου που επισημαίνει π.χ. ότι “συμπεριλαμβάνεται στις υποχρεώσεις του Δήμου μας απέναντι στην Περιφερειακή Ένωση Δήμων Ελλάδας”, όπως είπε την περασμένη Δευτέρα ο Γρηγόρης Κωνσταντέλλος στο Δημοτικό Συμβούλιο των 3Β, αρκεί για να λάβει μια κατά πλειοψηφία ή πολλές φορές ομόφωνη απόφαση του ανώτερου οργάνου της πόλης.

Κι όμως είναι προφανές ότι τα ποσά αυτά συντηρούν από το δημόσιο ταμείο τα λειτουργικά και άλλα έξοδα ενός Συλλόγου πρώην δημάρχων, σύμφωνα με μια κακώς νοούμενη λογική συντεχνιακής αλληλεγγύης.

Το κατά τα άλλα άτεγκτο Ελεγκτικό Συνέδριο, το μόνο αρμόδιο να εγκρίνει δαπάνες ως νόμιμες, δεν μπορεί να εντοπίσει σε αυτή την περίπτωση το προφανές;