Η Βουλιαγμένη και η Βούλα των φτωχών και περιθωριοποιημένων

Η Βουλιαγμένη και η Βούλα των φτωχών και περιθωριοποιημένων

Μιλώντας για τα νότια προάστια και συγκεκριμένα για τον Δήμο Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, ένα στερεότυπο κυριαρχεί.

Ότι στα λεγόμενα 3Β κατοικούν αποκλειστικά μεσαία και ανώτερα εισοδηματικά στρώματα, μαζί φυσικά με την ελίτ ορισμένων οικογενειών που συγκαταλέγονται στις πλουσιότερες της χώρας.

Η καλή οικονομική κατάσταση του Δήμου, με τους άφθονους και προσεγμένους κοινόχρηστους χώρους και βέβαια το όμορφο φυσικό τοπίο, συνηγορεί στην ίδια εικόνα: Η Βουλιαγμένη και η Βούλα είναι πόλεις για εύπορους.

Η κοινωνική πραγματικότητα ωστόσο είναι πολύ διαφορετική από το στερεότυπο αυτό. Και η οικονομική κρίση σαν καταλύτης έφερε στην επιφάνεια γυμνές πλέον αντιθέσεις και καταστάσεις που μέχρι πρότινος κρύβονταν καλά.

Οι πλούσιες πόλεις της Βουλιαγμένης και της Βούλας έχουν τους δικούς τους άπορους, τους άστεγους και τους πλάνητες, μαζί φυσικά με μια πολύ διευρυμένη ομάδα προσώπων και οικογενειών που χωρίς να έχουν περάσει το φράγμα της φτώχειας, παλεύουν καθημερινά για να σταθούν με αξιοπρέπεια και να ανταποκριθούν στις υποχρεώσεις τους.

Αυτή είναι η σκοτεινή πλευρά των 3Β, μακριά από τα φώτα της λεγόμενης Αθηναϊκής Ριβιέρας. Η πλευρά αυτή αποκαλύπτεται καθημερινά στην Κοινωνική Υπηρεσία του Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης, μια υπηρεσία που κατά το στερεότυπο θα έπρεπε να υπολειτουργεί, ενώ στην πραγματικότητα κάνει …υπερωρίες.

Αφορμή για τη δημοσιοποίηση εύγλωττων συγκεντρωτικών στοιχείων της Κοινωνικής Υπηρεσίας δόθηκε στην Ειδική Συνεδρίαση Απολογισμού της Δημοτικής Αρχής, που πραγματοποιήθηκε την προηγούμενη εβδομάδα.

Στον Δήμο των 48.400 κατοίκων, σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011, η Κοινωνική Υπηρεσία έχει εγγεγραμμένους στο μητρώο της 260 άπορους δημότες. Με άλλα λόγια, για κάθε 200 κατοίκους αντιστοιχεί ένας άπορος ή διαφορετικά ένας πολύ φτωχός σε κάθε γειτονιά.

Αρκετοί πιστεύουν ότι ο πραγματικός αριθμός των τυπικά απόρων είναι μεγαλύτερος, μιας και αρκετοί δεν έχουν χτυπήσει την πόρτα του Δήμου, είτε από άγνοια για αυτά που δικαιούνται είτε από περηφάνια. Σύμφωνα με τα στοιχεία της υπηρεσίας πάντως, το 2015 εκδόθηκαν πιστοποιητικά ένδειας σε 9 ακόμη δημότες.

Ακόμη πιο χαρακτηριστικό είναι ότι το 2015, 90 δημότες διατρέφονταν σε καθημερινή βάση από το κοινωνικό συσσίτιο του Δήμου, ένα πρόγραμμα που συνεχίζεται (διότι δυστυχώς είναι απαραίτητο) και φέτος.

Λίγοι γνωρίζουν ότι στη Βουλιαγμένη λειτουργεί μια μεγάλη δομή φιλοξενίας απόρων. Πρόκειται για τον Κοινωνικό Ξενώνα Ενηλίκων, ο οποίος μόνο το 2015 δέχτηκε 45 αιτήσεις, ενώ τελικώς εντάχθηκαν στο πρόγραμμά του 16 άτομα. Μαζί με τα άτομα που φιλοξενούνται από παλαιότερα έτη και συνυπολογίζοντας τις αποχωρήσεις, κατά μέσο όρο ο Ξενώνας της Βουλιαγμένης φιλοξένησε 32 άτομα κάθε μήνα. Το έτος που πέρασε σερβιρίστηκαν εκεί 23.040 μερίδες γεύματος και δείπνου.

Πρόσφατα όμως εγκαινιάστηκε και ο Ξενώνας Υπερηλίκων της Βούλας, ένα κτίριο το οποίο κληροδότησε στον Δήμο η Ευτυχία Καλογηράτου. Στα διαμερίσματά του το 2015 φιλοξενήθηκαν 6 ηλικιωμένοι άποροι κάτοικοι, ενώ σήμερα διαβιούν εκεί επιπλέον 3 άτομα άνω των 60.

Σε μια άλλη διάσταση της κοινωνικής προσφοράς, τις υπηρεσίες του προγράμματος Βοήθεια στο Σπίτι έλαβαν για το έτος που πέρασε 73 άτομα εντός του Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης. Ενώ στο πρόγραμμα Κοινωνικού Φροντιστηρίου που εκπόνησε ο Δήμος σε συνεργασία με 25 φροντιστήρια μέσης εκπαίδευσης και ξένων γλωσσών, φοίτησαν 14 παιδιά.

Εκτός των δημοτικών δομών, δεν πρέπει να ξεχνά κανείς και τη λειτουργία του Εκκλησιαστικού Ορφανοτροφείου Βουλιαγμένης, του χώρου φιλοξενίας παιδιών που υπάγεται στην Ιερά Αρχιεπισκοπή Αθηνών και σήμερα φιλοξενεί δεκάδες αγόρια των οποίων η οικογένεια αδυνατεί να τα φροντίσει για οικογενειακούς, οικονομικούς αλλά και κοινωνικούς λόγους. Η κοινότητα του Ορφανοτροφείου είναι πλήρως ενταγμένη στην κοινωνία της Βουλιαγμένης.

Μιας και φέτος η δημοτική αρχή ξεκίνησε μια συστηματική καταγραφή των πεπραγμένων κάθε έτους, θα έχει ενδιαφέρον να παρακολουθήσει κανείς την εξέλιξη των μεγεθών αυτών στα επόμενα χρόνια.

[Δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Παλμός Γλυφάδας, 19 Μαρτίου 2016]