Την κωμωδία Prison… Κέικ! Σε που παίζεται κάθε Σαββατοκύριακο στο θέατρο Αλκμήνη φέρνει για φιλανθρωπικό σκοπό στη Βούλα η House of NK Productions και ο Δήμος Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης την Τρίτη 30 Δεκεμβρίου στις 8 μ.μ. στην αίθουσα Ιωνία. Η βραδιά θα είναι αφιερωμένη στα παιδιά του Κάνε-Μια-Ευχή Ελλάδος και αντί εισιτηρίου, στην είσοδο του χώρου θα υπάρχει κουτί του οργανισμού για ελεύθερη συνεισφορά. Με αφορμή την παράσταση, μιλήσαμε με το δημιουργό και σκηνοθέτη του έργου, Κυριάκο Νικολαΐδη, που μεγάλωσε στη Βούλα.
Τι σημαίνει για σένα η πλατεία της Βούλας;
Ο μπαμπάς μου ήταν σχεδόν 40 χρόνια στο συγκεκριμένο σημείο, στο περίπτερο του Παπαγάλου στην καρδιά της πλατείας. Ένιωθα σαν να ήταν δική μου η Βούλα. Γνωριζόμασταν με όλους, εκεί κάθε βράδυ ειδικά το καλοκαίρι γινόταν η περαντζάδα. Όλη η ζωή μας ήταν η πλατεία και σε αυτό το περίπτερο μεγαλώσαμε ουσιαστικά. Έχει γίνει λίγο αγνώριστη τα τελευταία χρόνια η πλατεία, έχουν αλλάξει πολλά. Αναπολώ τους ανθρώπους που πλέον δεν βλέπω συχνά. Η εποχή έχει γενικότερα αλλάξει. Εμείς είχαμε τότε τη δυνατότητα να παίξουμε σε αλάνα, να παίζουμε μέχρι το βράδυ. Νιώθω μια γλυκιά ανάμνηση για το χώρο αλλά κυρίως για τους ανθρώπους που γνωρίσαμε και συναναστραφήκαμε και πλέον δεν είναι στην καθημερινότητά μας.
Έχοντας περάσει από το δημοτικό ερασιτεχνικό θέατρο, ποιος πιστεύεις ότι είναι ο ρόλος αυτού του θεσμού;
Ήμουν παιδί που λάτρευε το θέατρο και είχα την τιμή στη Γ’ Δημοτικού ο κύριος Μενέλαος Ντάφλος να έρθει στο σπίτι και να με ζητήσει στην ομάδα. Από την πλατεία φυσικά τον γνωρίζαμε και ήξερε ότι θέλω να ασχοληθώ. Από τότε με ανέλαβε και τα επόμενα χρόνια, από το τέλος της δεκαετίας του 1990, έκανα τους παιδικούς ρόλους στα έργα των ενηλίκων. Γενικότερα το θέατρο στην Ελλάδα θεωρώ ότι δεν έχει την αξία που θα έπρεπε. Ο πολιτισμός και γενικότερα η θεατρική παιδεία, ο τρόπος να ονειρεύεσαι και να μπαίνεις στη θέση του άλλου ανοίγει τους ορίζοντες. Η εκπαίδευση που έχουμε κλείνει νομίζω τους ορίζοντες των παιδιών. Επικεντρώνει χωρίς ευρύ πεδίο. Το δημοτικό θέατρο, όπως το ζήσαμε εμείς, με παραστάσεις κάθε χρόνο και πρόβες δύο φορές την εβδομάδα, ήταν κάτι πολύ σημαντικό. Μακάρι να μπορούσε να προωθηθεί περισσότερο. Είναι μια διαδικασία όπου σε βοηθά όχι μόνο να βρεις ποιος είσαι, αλλά να δεις και μέσα από τα μάτια των άλλων.
Πώς έγινε το πέρασμα στο επαγγελματικό θέατρο;
Έγινε μετά από ένα αυτοάνοσο. Η πρωινή μου δουλειά είναι σε ναυτιλιακή εταιρεία με πολλή δουλειά και μεγάλη πίεση. Είμαι ένας άνθρωπος της ρουτίνας. Δουλειά 8 με 8, τα προς το ζην και τέλος. Μόλις πέρασα ένα θέμα υγείας, άρχισα να καταλαβαίνω ότι εκτός από τους άλλους πρέπει να προσέξω τον εαυτό μου. Αυτό που μου είχε λείψει περισσότερο ήταν το θέατρο. Έτσι έβαλα μπροστά τη διαδικασία να βρω μια επαγγελματική στέγη. Είχα κάνει σπουδές θεάτρου στο εξωτερικό και δεν είχα κάποιο κοντινό θίασο. Έπρεπε να ψαχτώ αρκετά παραπάνω. Ήθελα να βρω τον εαυτό μου και έτσι σε ό,τι ελεύθερο χρόνο είχα άρχισα πρόβες.
Τι να περιμένουμε από την παράσταση;
Όλη η υπόθεση εκτυλίσσεται σε ένα κελί και είναι ό,τι πιο ανατρεπτικό μπορείς να σκεφτείς. Μας λέει ότι δεν ξέρεις ποιος μπορεί να είναι ο δίπλα σου και ότι πρέπει να δίνεις μια δεύτερη ευκαιρία στους ανθρώπους, διότι τίποτα δεν είναι όπως φαίνεται. Είναι μια κωμωδία που δεν σε αφήνει να χαλαρώσεις από τις συνεχόμενες ατάκες, τη δράση και τα τραγούδια. Είναι πιστεύω πολύ ανεβαστικό έργο. Μαζί επί σκηνής είμαστε με τον Ανάργυρο Βαζαίο, τη Σοφία Γκόντα και την Ελένη Μπρίκα. Έχουμε την τεράστια τιμή να κάνει το ηχητικό της φωνής ενός ρόλου η Παναγιώτα Βλαντή και επίσης η Φλώρα Ζαμπέλη και ο Κωνσταντίνος Καμζέλας. Είναι η δεύτερη σκηνοθετική μου προσπάθεια. Το έργο αυτό είναι δικής μου σύλληψης σε κείμενο της Μαρίας Κίτρα. Είναι πολύ όμορφη η σκηνοθετική δουλειά. Έχεις ένα όραμα και το βλέπεις να δημιουργείται πάνω στη σκηνή με ανθρώπους, είναι μαγεία αυτό.
Υπόθεση:
Ο Κυριάκος Βαζάκας – ή όπως τον φωνάζουν… Κάκο – ένας μικροκακοποιός που μετά από μια αποτυχημένη ληστεία καταλήγει στη φυλακή, βρίσκεται αναγκαστικά στο ίδιο κελί με τον Σώτο Νικολάου, έναν ισοβίτη με βαρύ παρελθόν.
Η συγκατοίκηση μόνο ιδανική δεν είναι.
Η Μαντώ Ευγενικού, σωφρονιστική υπάλληλος και καθόλου «ευγενική», δυσκολεύει ακόμη περισσότερο την καθημερινότητα των δύο κρατουμένων. Αντίθετα, η αδερφή της και δικηγόρος του Κυριάκου, η Μυρτώ, είναι γλυκιά, τρυφερή και αποφασισμένη να τον βοηθήσει — αλλά μέχρι ποιο σημείο;
Πίσω από κάθε χαρακτήρα κρύβονται αλήθειες, μυστικά και κίνητρα που σταδιακά αποκαλύπτονται, ενώ μια ταλαιπωρημένη μητέρα διεκδικεί με κάθε τρόπο τα χρήματα που κρύβονται σε μια μυστηριώδη θυρίδα.
Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά… ένα prison–κέικ: γευστικά απαράδεκτο, αλλά για κάποιον αδιευκρίνιστο λόγο, το αγαπημένο γλυκό των δύο συγκρατουμένων!
Μέσα από άφθονο χιούμορ, η παράσταση μας θυμίζει πως συχνά κρίνουμε μόνο την επιφάνεια, ενώ οι αξίες που πραγματικά έχουν σημασία μένουν πίσω — μέχρι κάποιος να μας τις θυμίσει.
