Φέτος τελείωσε την πέμπτη Δημοτικού και χάρισε στις 15 Ιουνίου στους συμμαθητές του μια πλήρη παράσταση του Καραγκιόζη. Ο Μάνος Λαμπράκης αν και μόλις 11 ετών, είναι ήδη ένας αφοσιωμένος καλλιτέχνης στο θέατρο σκιών, που ονειρεύεται να κάνει καριέρα πίσω από τον μπερντέ και δουλεύει καθημερινά πάνω σε αυτό το όνειρο.
Μιλήσαμε με τον Μάνο Λαμπράκη στο περιθώριο του φεστιβάλ που διοργάνωσαν οι γονείς του 4ου Δημοτικού Βούλας στο τέλος της χρονιάς. Κατόπιν προτροπής του διευθυντή, Αντώνη Σκέλλα, ο νεαρός καραγκιοζοπαίκτης που δεν κρύβει το πάθος του για τις φιγούρες και την παράδοση, σκάρωσε μια παράσταση που κέρδισε ένα πολύ θερμό χειροκρότημα στην αίθουσα εκδηλώσεων του σχολείου.
«Ξεκίνησα από μικρός, από 4 ετών, να πηγαίνω σε παραστάσεις του Καραγκιόζη. Πρώτη φορά είδα τον Αθανασίου στη Γλυφάδα. Από τότε μου άρεσε. Έβλεπα παντού παραστάσεις», περιγράφει την πρώτη του επαφή με το θέατρο σκιών. Στον ενθουσιασμό του ανταποκρίθηκε η οικογένεια. «Για δώρο η νονά μου, μου πήρε δώρο έναν μπερντέ με φιγούρες. Άρχισα να εμπνέομαι και να παίζω. Και όσο περνούσε ο καιρός βελτιωνόμουν», περιγράφει για το πώς έγινε η αρχή.
Η συζήτηση με τον Μάνο Λαμπράκη είναι αποκαλυπτική. Μολονότι είναι η πρώτη συνέντευξη που παραχωρεί, έχει μεγάλη άνεση στο λόγο και δείχνει ότι όχι μόνο έχει εντρυφήσει στα έργα της παράδοσης του θεάτρου σκιών αλλά και ότι έχει φιλοσοφήσει τον ρόλο του ως καλλιτέχνη:
«Αν αγαπάς τον Καραγκιόζη, μπορείς να συνεχίσεις την παράδοση και να μην έχεις άγχος για τις παραστάσεις. Πρέπει να παίζεις με την αγάπη σου, με τη χαρά και την ελευθερία σου», λέει στο δημοσιογραφικό μαγνητόφωνο με χαρακτηριστική άνεση. Η πρώτη του παράσταση ήταν στο νηπιαγωγείο και έχει παίξει άλλη μία φορά στο σχολείο του. «Έκανα την παράσταση αυτοσχεδιάζοντας. Έκανα βέβαια πρόβες και όσο ταίριαζαν τα λόγια, τόσο βελτιωνόμουν. Ήθελα η ιστορία να έχει αρχή, μέση και τέλος», θυμάται.
Πλέον έχει παρακολουθήσει πολλές παραστάσεις και έχει την αυτοπεποίθηση ότι έχει απομνημονεύσει σχεδόν όλες τις υποθέσεις. Επισημαίνει τη διάκριση των ιστοριών που παραδίδονται από το παρελθόν, όπως «Ο Μέγας Αλέξανδρος και το καταραμένο φίδι» και αυτών που δημιουργούνται με αναφορές στην επικαιρότητα, όπως «ο Καραγκιόζης στο Survivor». Πλέον θεωρεί ότι ο Αθανασίου δεν παίζει ικανοποιητικά. «Τώρα πια βλέπω τον Καρελλά, τον Ζαχαρή, τον Σπυρόπουλο. Βλέπω συνέχεια. Και αυτό που αγαπάω είναι να βλέπω από κοντά την παράσταση, δεν είναι ίδια η χαρά να τις βλέπεις σε βίντεο».
Αγαπημένος του χαρακτήρας δηλώνει αμέσως πως είναι ο ίδιος ο Καραγκιόζης και από τους δευτερεύοντες χαρακτήρες έχει ξεχωρίσει τον Μανώλη τον Κρητικό, το φίδι και τη Βεζυροπούλα. «Σπίτι προετοιμάζομαι», εξηγεί. «Οι γονείς μου με υποστηρίζουν πολύ, έχω το χώρο, μου παίρνουν όλα τα υλικά που χρειάζομαι. Επόμενο βήμα για μένα είναι να φτιάξω φιγούρες από χαρτόνι. Ένα από τα καλύτερα υλικά για φιγούρες είναι το δέρμα, που όμως είναι από τα πιο δύσκολα. Θα το προσπαθήσω όταν μεγαλώσω και θα κάνω διεθνή καριέρα σαν καραγκιοζοπαίκτης. Αυτό είναι ένα από τα όνειρά μου».
Πώς θα φτάσει εκεί όμως; «Για να γίνεις πραγματικός καραγκιοζοπαίκτης, πρέπει να περάσεις και το Λύκειο. Επίσης, πρέπει να υπάρξεις βοηθός σε παραστάσεις, δίπλα σε έναν καραγκιοζοπαίκτη. Εκεί θα σου πει αυτός, αν είσαι καλός στις φωνές κ.λπ.». Ο ίδιος είχε μια πρώτη ενθάρρυνση: «Έχω μιλήσει με τον Καρελλά. Μου είπε ότι η τέχνη του Καραγκιόζη βρίσκεται στην Ελλάδα πάνω από 200 χρόνια. Με ενθάρρυνε πολύ. Και οι γονείς μου με ενθαρρύνουν, μου λένε ότι θα τα καταφέρω».
Ο Μάνος Λαμπράκης αγαπά το σχολείο του, «δεν θέλω να το αποχωριστώ» λέει, «είναι όλες μου οι αναμνήσεις». Αγαπημένα του μαθήματα είναι η ιστορία και τα μαθηματικά και ήδη σκέφτεται τα χρόνια που θα ακολουθήσουν στο Γυμνάσιο της Βουλιαγμένης όπου επιθυμεί να φοιτήσει. Κάνει ξιφασκία εκτός από ξένες γλώσσες και μελετά την αγαπημένη του τέχνη. «Οι γονείς μου δεν θα με καταπιέσουν ποτέ για το τι θα γίνω. Νευριάζουν με άλλους γονείς που λένε στα παιδιά τους τι να γίνουν».
Στην πρόσφατη παράσταση επέλεξε το έργο Ο Θησέας και ο Μινώταυρος. Και εξηγεί πώς εργάζεται: «Έχω πάντα στο μυαλό μου το κείμενο. Αρχικά το γράφω και μετά όσο το κάνω πρόβα το απομνημονεύω. Ποτέ δεν κομπιάζω, έχω άνεση. Δεν έχω άγχος. Είναι δύο βασικά πράγματα για να γίνεις καραγκιοζοπαίκτης: Πρώτον, δεν πρέπει να έχεις άγχος, μπορεί να σου καταστρέψει όλη την παράσταση. Δεύτερον, πρέπει να έχεις μάθει τα λόγια απ’ έξω, δεν πρέπει να έχεις χαρτί. Γιατί δεν μπορείς να κοιτάς, θα διακόπτεις την παράσταση».
Ρωτάμε αν θα παρουσιαστεί στους συμμαθητές του, μετά το τέλος της παράστασης. «Ναι, το θέλω το χειροκρότημα», λέει με αυτοπεποίθηση. Πιστεύει λοιπόν πως βρήκε το επάγγελμά του; «Δεν με νοιάζει να βγάλω λεφτά ως καραγκιοζοπαίκτης. Με νοιάζει τα παιδιά που αγαπούν αυτή την τέχνη να γελάνε», απαντά και πάλι αφοπλιστικά.
