Τις παρακάτω σκέψεις πυροδότησε ένα ασυνήθιστο περιστατικό στην τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης. Μετά από πολλά χρόνια, παρέστησαν στην αίθουσα γονείς μαθητών του Δήμου και για την ακρίβεια εκπρόσωποι των γονέων, δηλαδή μέλη όπως δήλωσαν του συλλόγου γονέων του 2ου Γυμνασίου Βούλας και μέλη της λεγόμενης ένωσης των συλλόγων γονέων του Δήμου.
Είχα να δω γονείς στο Δημαρχείο από το 2014, όταν η διοίκηση Κωνσταντέλλου, που τότε διένυε τους πρώτες μήνες της θητείας της, κλήθηκε να αντιμετωπίσει το οξύ πρόβλημα στέγασης του 6ου Νηπιαγωγείου Βούλας. Οι συγκεκριμένοι δημότες παρακολούθησαν τη συζήτηση υπομονετικά. Παρενέβησαν ζητώντας τον λόγο από τον πρόεδρο μόνο όταν η τέθηκε σε συζήτηση το θέμα της ημερήσιας διάταξης που αφορούσε την επικαιροποίηση του δημοτικού σχεδίου αντιμετώπισης πυρκαγιών. Τι είχαν άραγε να πουν οργανωμένα και σε μαζική παράσταση μέλη της σχολικής κοινότητας γι’ αυτό;
Είπαν λοιπόν σε καταγγελτικό τόνο ότι ο Δήμος δεν έχει προετοιμαστεί σωστά για την αντιπυρική περίοδο και ότι τα σχολεία κινδυνεύουν από τις πυρκαγιές. Και ανέφεραν ως απόδειξη για τον ισχυρισμό τους ένα περιστατικό εμπρησμού που σημειώθηκε στις 26 Μαΐου σε ιδιωτικό οικόπεδο δίπλα από το 2ο Γυμνάσιο Βούλας. Η φωτιά κατασβέστηκε με επέμβαση πυροσβεστικής και πολιτικής προστασίας κυριολεκτικά σε λίγα λεπτά της ώρας και δεν έκαψε παρά λίγα μέτρα χόρτα, χωρίς να απειλήσει κανέναν και τίποτα.
Οι συγκεκριμένοι γονείς όμως «διάβασαν» το επεισόδιο αυτό ως απειλή για τα σχολεία. Μάλιστα η ένωση δημοσίευσε σε τοπικό μέσο και μια ανακοίνωση χρησιμοποιώντας ιδιαίτερα οξύ ύφος, εκθέτοντας ένα κατηγορητήριο εναντίον της δημοτικής αρχής που καταλήγει ότι ο Δήμος αφήνει «στην τύχη» την ασφάλεια των μαθητών.
Δημοκρατία έχουμε και καθένας έχει δικαίωμα ελεύθερης έκφρασης των ιδεών του, όμως προκύπτει ένα ερώτημα που δεν χρειάζεται κανείς να είναι αστυνομικό δαιμόνιο ή ερευνητής ρεπόρτερ για να το θέσει: Πώς προκλήθηκε αυτή η πυρκαγιά; Είναι από πολλαπλές μαρτυρίες σαφές ότι η φωτιά ξεκίνησε από δυναμιτάκια που πέταξαν μαθητές του Γυμνασίου κατά το σχόλασμά τους στο οικόπεδο και σε έναν κάδο απορριμμάτων, σε έναν πανηγυρισμό για την τελευταία ημέρα των μαθημάτων.
Με άλλα λόγια, παιδιά ηλικίας 12, 13 και 14 ετών είχαν προμηθευτεί (προφανώς παράνομα αφού τα είδη αυτά πωλούνται με ηλικιακούς περιορισμούς και απαιτείται εποπτεία ενηλίκου για αγοραστές κάτω των 14 ετών) και πήραν στο σχολείο μαζί τους το πρωί κροτίδες και άλλα είδη πυροτεχνίας για να λαμπαδιάσουν τον χώρο. Το γεγονός αυτό για ανθρώπους που υποστηρίζουν ότι εκπροσωπούν τους γονείς του Δήμου προσπερνάται ως κάτι συνηθισμένο ή αθώο, μια λεπτομέρεια που σύμφωνα με τη συγκεκριμένη ανακοίνωση μπορεί και να χρησιμοποιηθεί ως τέχνασμα για να αποκρυφτεί το «πραγματικό ζήτημα», που είναι η …πυροπροστασία εντός του αστικού ιστού.
Πάντα θα υπάρχουν άνθρωποι που όταν το δάχτυλο δείχνει το φεγγάρι, εκείνοι επικεντρώνονται στο δάχτυλο. Όμως πάει πολύ να μιλούν εξ ονόματος άλλων, χρησιμοποιώντας έναν διάτρητο θεσμικό μανδύα.
Το ζήτημα της εφηβικής παραβατικότητας είναι ιδιαίτερα σύνθετο και είναι το πραγματικό πρόβλημα που θα έπρεπε να απασχολεί τα άτομα που θέλουν να εκπροσωπήσουν τη σχολική κοινότητα. Για την αδυναμία κάποιων παιδιών να αντιληφθούν τους κινδύνους από τις πράξεις τους, την αδιαφορία τους για τους κανόνες ή τις συνέπειες των επιλογών τους, για την απροθυμία τους να δράσουν εντός του κοινά αποδεκτού πλαισίου, υπάρχουν φυσικά ευθύνες γενικά στην κοινωνία, ειδικότερα στο εκπαιδευτικό σύστημα, αλλά πρωτίστως στην οικογένεια που τα μεγαλώνει.
Σε πρόσφατη εκδήλωση στο Λύκειο Βουλιαγμένης, ο καθηγητής εγκληματολογίας Γιάννης Πανούσης μίλησε για την «εξεγερτική βαρεμάρα» που χαρακτηρίζει παιδιά από καλά προάστια και εύπορες οικογένειες, η βία των οποίων δεν μπορεί να αναχθεί στις δυσμενείς κοινωνικές συνθήκες αλλά έχει βαθύτερες εσωτερικές ρίζες.
Όπως είπε ο Γρηγόρης Κωνσταντέλλος σχολιάζοντας το περιστατικό, ο Δήμος δαπανά κάθε χρόνο ποσό άνω των 350.000 ευρώ για την αποκατάσταση ζημιών από βανδαλισμούς σε σχολεία, παιδικές χαρές και πάρκα. Το ποσό αυτό που δίνει το κοινό ταμείο και επιβαρύνει όλους τους δημότες στερώντας πόρους από άλλες προτεραιότητες είναι μόνο μια αντανάκλαση ενός φαινομένου που δεν είναι τόσο απρόσωπο όσο υπονοούν οι ερασιτέχνες κοινωνιολόγοι των διαδικτυακών στιχομυθιών. Είναι μια ανοιχτή συζήτηση κατά πόσο πρέπει να προσωποποιούνται οι ευθύνες, να αναζητούνται οι ένοχοι και να καταλογίζονται τα κόστη αποκατάστασης των ζημιών.
Το λεγόμενο «γονεϊκό κίνημα» λοιπόν μπορεί να συνεχίσει μια φτηνή αντιπολίτευση στη δημοτική αρχή καθώς κάποιοι νιώθουν ότι πλησιάζουν δημοτικές εκλογές και παράλληλα αγνοούν τα βασικά της πυροπροστασίας, ότι για παράδειγμα τα ιδιωτικά οικόπεδα καθαρίζονται από τους ιδιοκτήτες και ότι η προθεσμία γι’ αυτό εκπνέει στα μέσα Ιουνίου. Ή μπορεί αντίθετα να αναγνωρίσει το μείζον. Αναδεικνύοντας το πραγματικό πρόβλημα και αναλαμβάνοντας χρήσιμες πρωτοβουλίες.
