Ένα πολύ φιλόδοξο εκπαιδευτικό πρόγραμμα που συνδύασε ταξίδι, μια διεθνή συνεργασία και θέατρο μέσα από την αρχαιοελληνική γλώσσα και κουλτούρα ολοκλήρωσε τον Νοέμβριο το Γυμνάσιο της Βουλιαγμένης. Η συνεργασία που ξεκίνησε από πέρσι το σχολείο με ένα Γυμνάσιο – Λύκειο της Βουδαπέστης (Priarist High School) κορυφώθηκε φέτος με τις αμοιβαίες επισκέψεις των μαθητών αλλά και με την κοινή θεατρική παράσταση που ετοίμασαν.
Ακούγεται απίστευτο, όμως οι μαθητές αξιοποίησαν τις επισκέψεις τους σε Βουδαπέστη οι μεν και σε Αθήνα οι δε, ώστε όχι μόνο για να γνωριστούν και να αποκτήσουν ταξιδιωτικές εμπειρίες, αλλά να κάνουν και κοινές πρόβες, ανεβάζοντας επί σκηνής δραματοποιημένο ένα από τα πιο διάσημα χωρία της Οδύσσειας του Ομήρου, τη ραψωδία λ ή Νέκυια όπου ο Οδυσσέας κατέρχεται στον κάτω κόσμο.
Το εντυπωσιακό αυτό θεατρικό τόλμημα παρουσιάστηκε στη Βουλιαγμένη στο θέατρο του σχολείου, στις 2 Νοεμβρίου, αποκαλύπτοντας σε γονείς και φίλους μια άρτια καλλιτεχνική δουλειά, σε μια παράσταση που περιείχε κίνηση και υψηλά νοήματα. Οι πράξεις του έργου παρουσιάζονταν στα Ελληνικά και έπειτα στα Ουγγρικά με τους μαθητές να εναλλάσσονται επί σκηνής. Και οι δύο ομάδες μαθητών, 35 Έλληνες και 20 Ούγγροι, ενώθηκαν απαγγέλλοντας κάποια αρχαιοελληνικά επιγράμματα. Όμως οι εκπαιδευτικοί δεν αρκέστηκαν σε αυτό. Με όλο το σχολείο και τους Ούγγρους επισκέπτες πήγαν εκδρομή στην Επίδαυρο, όπου έχοντας λάβει ειδική άδεια, «ανέβασαν» την παράσταση στο αρχαίο θέατρο.
Μήνυμα αγάπης προς το φως και τη ζωή
Σχολιάζοντας στον «Δημοσιογράφο» την επιλογή της Νέκυιας για την παράσταση, η υπεύθυνη της δράσης, φιλόλογος του σχολείου Κωνσταντίνα Αϊδωνά, σημείωσε ότι το κείμενο αποτελεί «ένα μήνυμα αγάπης προς το φως και τη ζωή, μία εστίαση στη λύπη. Έναν τρόπο για να ζεις με τη μνήμη του θανάτου και μια έννοια της συνέχειας που μας παραπέμπει στον χριστιανισμό αλλά και στην αρχαιότητα». Και παρατηρεί ότι στόχος ήταν «να κατεβούμε με κάποιον τρόπο στον Άδη, να συναντηθούμε με τους αγαπημένους μας για να ζήσουμε ολόπλευρα». Παρά την τρυφερή τους ηλικία, τα υψηλά νοήματα και οι δυσκολίες του κειμένου δεν φάνηκαν αταίριαστα στην παράσταση. «Τα παιδιά σίγουρα το έζησαν. Μπορεί να μην ήταν μια νοητική επεξεργασία αλλά ήταν σίγουρα ψυχική», σημειώνει η κ. Αϊδωνά.
Σκηνοθετικά η παράσταση εστίασε στην παρουσία και κίνηση του χορού. «Δουλέψαμε με όρους αρχαίας τραγωδίας, που στην πραγματικότητα είναι μια μνήμη και μια πράξη συλλογικότητας και μας ώθησε να συνυπάρξουμε και να συγκινηθούμε. Και σε ένα βαθμό αυτό επετεύχθη. Δεν ξεχώρισε ένα πρόσωπο, αλλά ο χορός», παρατηρεί η σκηνοθέτις. Και προσθέτει: «Ίσως πέρα από τη συγκίνηση και το αισθητικό αποτέλεσμα, επετεύχθη μία αυτοπειθαρχία, μια εσωτερικότητα και πνευματικότητα που λείπει από την εποχή μας. Ήταν κάτι που χάρηκα πολύ νομίζω και τα παιδιά».
«Τίποτα δεν είναι αδύνατο»
Σε μια ενδιαφέρουσα πράξη αναστοχασμού, οι μαθητές και μαθήτριες κλήθηκαν κάποιες ημέρες μετά τις παραστάσεις και την εκδρομή τους να περιγράψουν με λίγες λέξεις τα συναισθήματα και τις σκέψεις τους για το απαιτητικό θεατρικό κείμενο, για τη συνεργασία με τους Ούγγρους συμμαθητές τους αλλά και για την εμπειρία της Επιδαύρου, την παράσταση που έδωσαν στο αρχαίο θέατρο. Σε αυτά τα κομμάτια χαρτί, που συγκέντρωσε η εκπαιδευτικός, αποκαλύπτεται ο πολύχρωμος τρόπος με τον οποίο προσλαμβάνουν οι έφηβοι τέτοιες δραστηριότητες.
Για την ετοιμασία και παρουσίαση της Νέκυιας μερικά από τα σχόλια ήταν απόλυτα θετικά: «Θα μου μείνει αξέχαστη», «πέρασα πολύ ωραία σε όλες τις πρόβες», «δημιουργήσαμε κάτι με τόσο αρχαίες ρίζες», «πολύ απαιτητική αλλά το αποτέλεσμα μας δικαίωσε», «τίποτα δεν είναι αδύνατο». Άλλες σκέψεις ήταν πιο αυστηρές: «Ήταν κουραστικό, δεν ήμουν πλήρως ικανοποιημένη από το ρόλο μου», και «ήταν δύσκολο και αγχωτικό αλλά στο τέλος πήγαν όλα καλά».
Στο ερώτημα πώς θα περιέγραφαν τη συνεργασία τους με τους Ούγγρους, τα παιδιά κατέγραψαν επίσης μικτές σκέψεις: «Ομαδικότητα και αλληλεγγύη», «αρμονική και χαρούμενη», «πλάκες, γέλιο, γνωριμίες, διαφωνίες», «εύκολη και δημιουργική», «αξέχαστη εμπειρία». Και από την άλλη πλευρά: «Δύσκολη, συνεννόηση μπουζούκι», «κουραστική και δύσκολη», «μερικές φορές λίγο περίεργη».
Ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις συνέλεξε η Κωνσταντίνα Αϊδωνά και στο ερώτημα για τα συναισθήματα που δημιούργησε η παρουσίαση της Νέκυιας στο αρχαίο θέατρο, μεταξύ των οποίων: «Ήταν τιμή για μας», «κατόρθωμα ζωής», «μοναδική εμπειρία», «συμβολικό και πρωτοπόρο», «μια διαφορετική εμπειρία που δεν μπορούν όλοι να έχουν», «μεγάλη χαρά και τιμή, εκεί έπαιζαν οι πρόγονοί μας», «είμαστε μια πολύ πετυχημένη ομάδα», «ενωθήκαμε και δουλέψαμε τέλεια», «ήταν κάτι που ακόμα και οι διάσημοι ονειρεύονται». Αλλά πρόκειται και για την ηλικία που ο αυθορμητισμός δεν φιλτράρεται: «Καθόμασταν στις πέτρες, είχε πολύ χώμα και έντομα» και «μου άρεσε που πήγα χωρίς γονείς».
