Παρέμβαση στον Δήμο 3Β από μια ανεξάρτητη αριστερή σκοπιά

Παρέμβαση στον Δήμο 3Β από μια ανεξάρτητη αριστερή σκοπιά

Υπάρχει πολιτικός χώρος για την έκφραση στον Δήμο Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης μιας άποψης πέρα από τις κατεστημένες;

Το θέμα αυτό διερευνά ο Αργύρης Καλλιανιώτης, με ένα άρθρο που ασκεί σφοδρή κριτική τόσο στους δύο μεγάλους πολιτικούς πόλους του Δήμου, χαρακτηρίζοντάς τους «εναρμονισμένους με τις μνημονιακές επιταγές», όσο και στη σημερινή δημοτική Αριστερά.

Δημοσθένης Δόγκας

Αναλυτικά:


Ο «Κλεισθένης Ι» , το νομοσχέδιο για την τοπική αυτοδιοίκηση έρχεται να επιφέρει μία σειρά από σημαντικές θεσμικές αλλαγές , να επισφραγίσει τον ρόλο της τοπικής αυτοδιοίκησης ως μοχλό εφαρμογής σε τοπικό επίπεδο των αντιδραστικών κυβερνητικών και ευρωπαϊκών πολιτικών.

Αποτελώντας συνέχεια, «εκσυγχρονισμό» και εμπέδωση όσων εφαρμόστηκαν με τον «Καποδίστρια» και τον «Καλλικράτη» καθιστά μόνιμη την εποπτεία, τον τοπικό έλεγχο των δαπανών, την ανάδειξη των Δήμων ως φορολογικών μηχανισμών και ως φορέων προώθησης ιδιωτικοποιήσεων δημοσίων αγαθών και υπηρεσιών. Ακόμα και στοιχεία που ενισχύουν την αντιπροσωπευτικότητα και τη δημοκρατική λειτουργία όπως η καθιέρωση της απλής αναλογικής, η ενίσχυση του ρόλου των τοπικών κοινοτήτων και η διενέργεια τοπικών δημοψηφισμάτων, χάνουν το ουσιαστικό τους αντίκρισμα.

Στο Δήμο Βάρης – Βούλας – Βουλιαγμένης η εναλλαγή στη Δημαρχία το 2014 δεν αποτέλεσε παρά συνέχεια και εμβάθυνση αυτών των πολιτικών. Η πλειοψηφία των τοπικών δυνάμεων σπεύδουν να αποδείξουν ποιος είναι ο ικανότερος διαχειριστής εναρμονισμένοι πλήρως με τις μνημονιακές επιταγές. Καθώς συμφωνούν σε όλα τα κυρίαρχα ζητήματα, τόσο η παρούσα Δημοτική Αρχή του Γρ. Κωνσταντέλλου όσο και παλιοί και νέοι διεκδικητές της τοπικής εξουσίας διαφοροποιούνται μόνο στην υπεράσπιση τοπικών μικροσυμφερόντων.

Ακόμα και οι δυνάμεις που έδωσαν μάχες υπέρ των λαϊκών κατακτήσεων, δείχνουν τα περιορισμένα όρια τους. Είτε εγκλωβισμένες στον αδιέξοδο μονόδρομο υπεράσπισης της μοναδικής τους αλήθειας, αποκομμένοι από τις ζωντανές διεργασίες του κινήματος. Ή χειρότερα, ακροβατώντας μεταξύ αγωνιστικών – άσφαιρων όμως – διακηρύξεων από τη μία και υπεράσπισης από την άλλη του «αριστερού» κυβερνητισμού.

Για της δυνάμεις της Αντικαπιταλιστικής Αριστεράς δεν υπάρχει το δίλημμα της υπεράσπισης του μικρότερου κακού ούτε η αναγκαιότητα να γίνουν το αριστερό άλλοθι αντιλαϊκών πολιτικών. Αποτελεί πρώτιστα καθήκον καθενός και καθεμιάς να είναι αγωνιστικά παρόντες. Είναι περισσότερο από ποτέ αναγκαίο το μέτωπο των μαχόμενων , ριζοσπαστικών δυνάμεων και η συμβολή τους ώστε να συγκροτηθεί ένα μαζικό κίνημα διεκδίκησης, αντίστασης, ρήξης και ανατροπής απέναντι στο κεντρικό και τοπικό κράτος και τις πολιτικές τους.

  • Για την υπεράσπιση των κοινωνικών κατακτήσεων
  • Για την ανατροπή των σχεδίων εκποίησης του δημόσιου πλούτου
  • Για την ανάδειξη ενός διαφορετικού σχεδίου συμμετοχικής αυτοδιοίκησης που προάγει τις ανάγκες της λαϊκής πλειοψηφίας.

Στην πρόκληση της εποχής των κοινωνικών αγώνων, στις επερχόμενες πολιτικές και εκλογικές μάχες η Αριστερά της Ανατροπής οφείλει να δώσει το δικό της αγωνιστικό «παρών».

Αργύρης Καλλιανιώτης

Άρτεμις Σαχατζιάν Μαίρη Φουρναράκη Όλγα Πολίτη Ζωή Χριστοδούλου Νίκος Νανούρης Σπύρος Βαλάτας Ευδοξία Χειλά Κατερίνα Βαμβακούση Γιώργος Κοκολέτσος