Πλαζ, Ακτή Βουλιαγμένης ή "Λουκιανός Κηλαηδόνης";

Πλαζ, Ακτή Βουλιαγμένης ή «Λουκιανός Κηλαηδόνης»;

Το ονοματολογικό της Ακτής Βουλιαγμένης, σαν άλλο μακεδονικό ζήτημα, έχει διχάσει την τοπική κοινωνία του Δήμου Βάρης Βούλας Βουλιαγμένης.

Το θέμα απασχόλησε επί μακρόν την τελευταία συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, ενώ σχετική ανακοίνωση εξέδωσε και η τοπική οργάνωση της Νέας Δημοκρατίας (στην οποία οι γνώμες πάντως διίστανται).

Η αρχή έγινε με την απόφαση του Διοικητικού Συμβουλίου της Εταιρείας Ακινήτων Δημοσίου (ΕΤΑΔ ΑΕ) στην οποία ανήκει ο χώρος και η διαχείρισή του να προσθέσει τιμητικά το όνομα «Λουκιανός Κηλαηδόνης» στην Ακτή Βουλιαγμένης, όπου πριν 35 χρόνια έγινε το ονομαστό «πάρτυ στη Βουλιαγμένη», η πιο πετυχημένη συναυλία που έγινε ποτέ στο Λεκανοπέδιο.

Η τοπική κοινωνία της Βουλιαγμένης διχάστηκε όμως σε λουκιανομάχους και λουκιανολάτρες και το ζήτημα της ονομασίας της Ακτής Βουλιαγμένης πήρε ευρύτερες διαστάσεις. Π.χ. η πρόεδρος της τοπικης οργάνωσης της ΝΔ στον Δήμο ήταν αρκετά καυστική για όσα μέλη του κόμματός της τάχθηκαν υπέρ της μετονομασίας:

Αυτό βέβαια που όλοι λησμόνησαν είναι ότι τα τοπωνύμια είναι ιδιαίτερα πεισματάρικες λέξεις που συνήθως δεν υπακούν στα κελεύσματα Διοικητικών Συμβουλίων ή κάθε είδους συμβουλίων. Η περίπτωση της Ακτής Βουλιαγμένης είναι χαρακτηριστική.

Πρώτα από όλα επειδή πολύ λίγοι αποκαλούν το μέρος αυτό με το επίσημο όνομά του, «Ακτή Βουλιαγμένης». Τόσο οι κάτοικοι της περιοχής, παλιοί και νεότεροι, όσο και οι επισκέπτες της, αναφέρονται στην όμορφη αυτή παραλία με τη λέξη «πλαζ» ή «πλαζ ΕΟΤ».

Η πραγματικότητα αυτή έχει αποτυπωθεί και στη σήμανση των στάσεων στο λεωφορειακό δίκτυο του ΟΑΣΑ, που αποτελούν έναν αξιόπιστο μάρτυρα για τα πραγματικά τοπωνύμια και όχι αυτά που θα προτιμούσε η «επιστήμη» του branding.

Οι παλιότεροι θυμούνται ότι η συγκεκριμένη κλειστή παραλία είχε τρεις εισόδους και η καθεμιά το όνομά της: Πλαζ (κεντρική είσοδος), Ωκεανίδα (είσοδος από τον Λαιμό) και Αργώ (είσοδος από το σημερινό «Εν Πλω»).

Όπως μάλιστα μας αναφέρει ο Θανάσης Απέργης, που παραθέριζε από τη δεκαετία του ’50 στη Βουλιαγμένη, η συγκεκριμένη παραλία εμφανιζόταν στις εβδομαδιαίες ανακοινώσεις του ΕΟΤ για τα στατιστικά προσέλευσης με ένα διόλου τιμητικό για τα σημερινά δεδομένα τίτλο:

Ήταν η «λαϊκή πλαζ» σε σύγκριση βεβαίως με την πλαζ του Αστέρα.

Σε μια διπλανή παραλία της Βουλιαγμένης, πολύ πριν γίνει το marketing επιστήμη, ο Τάσος Καραγεώργος ανέλαβε από την Κοινότητα Βουλιαγμένης τη διαχείριση του μικρού μώλου. Η μικρή αυτή ελεύθερη παραλία πήρε το όνομά του και χρησιμοποιείται μέχρι και σήμερα: Είναι η παραλία ο Τάσος, η σημερινή «Ακτή», ένα εστιατόριο που κι αυτό ονομάστηκε έτσι επειδή αρκετά παλιότερα λίγα μέτρα παραπάνω υπήρχε ένα μικρό ξενοδοχείο με αυτό το όνομα.

Χαρακτηριστικό παράδειγμα για το πόσο αδιάφορα ουσιαστικά είναι τα βαφτίσια των παραλιών, είναι η κλειστή παραλία της Βούλας που έχει …δεινοπαθήσει από τις αλλεπάλληλες μετονομασίες. Η Α’ πλαζ Βούλας που όπως και η Ακτή Βουλιαγμένης ανήκει στην ΕΤΑΔ, έγινε διαδοχικά «Απολλώνιες Ακτές», «South Coast», «S-Beach» και τώρα «Thalasea», ανάλογα με τον επιχειρηματία που υπεκμίσθωνε τη διαχείριση της παραλίας.

Επηρέασε άραγε αυτή η διαδικασία τη φήμη της Βούλας ως προαστίου ή άφησαν κάτι οι τίτλοι αυτοί; «Α’ πλαζ» είναι η μόνη ονομασία της ακτής που γίνεται αντιληπτή από όλους, άρα έχει νόημα να χρησιμοποιείται μεταξύ των ομιλητών. Ο μηχανισμός της γλώσσας παίρνει αποφάσεις με κριτήριο τη συνεννόηση των ανθρώπων, όχι τις καλλιτεχνικές ή πολιτικές τους απόψεις.

Είναι λοιπόν κινδυνολογία και εκτός πραγματικότητας να υποστηρίξει κανείς ότι αυτή η τιμητική εκδήλωση της επόμενης Παρασκευής για έναν μεγάλο καλλιτέχνη, κατά την οποία με μια συναυλία θα γίνει η τελετή μετονομασίας της «Ακτής Βουλιαγμένης» σε «Ακτή Βουλιαγμένης – Λουκιανός Κηλαηδόνης» θα «αλλοιώσει» κάτι από τη φυσιογνωμία της Βουλιαγμένης.

Από την άλλη μεριά, είναι απολύτως θεμιτό να αξιολογεί κανείς τον Λουκιανό Κηλαηδόνη ως μη ενδιαφέροντα καλλιτέχνη και βέβαια να διαφωνεί με την πολιτική τοποθέτηση του ίδιου ή της γυναίκας του. Όμως αυτές οι υποκειμενικές θέσεις δεν μπορεί να αποτελούν οδηγό για το αν θα αποδοθούν συμβολικές τιμές σε θανόντα πρόσωπα: Κι αυτό διότι δεν υπάρχει σχεδόν καμία προσωπικότητα στη σύγχρονη Ελλάδα που να έχει καθολική αποδοχή. Πάντα θα υπάρχει η αντίθετη άποψη…