Το σχολείο μας...

Το σχολείο μας…

Της Δέσποινας Φραγκεδάκη

Μια φορά και έναν καιρό ήταν ένα σχολείο…

Ήταν σε πολύ όμορφη τοποθεσία σε μια πλαγιά που έβλεπε τον ήλιο να βυθίζεται στη θάλασσα κάθε δειλινό.

Το σχολείο αυτό ήταν ξεχωριστό! Ήταν φτιαγμένο με πολύ μεράκι γιατί το είχαν σχεδιάσει τα παιδιά μαζί με τους μηχανικούς του ΟΣΚ… Είχε μεγάλες αυλές, βεράντες, παράθυρα που έβλεπαν

στη θάλασσα και στο βουνό, αίθουσες πολλές, βιβλιοθήκη και άλλα πολλά…

Είχε όμως και κάτι ξεχωριστό… Ένα μεγάλο αμφιθέατρο που πότε γινόταν εκθεσιακός χώρος, πότε Θέατρο κανονικό, πότε αίθουσα χορού, πότε συνεδριακός χώρος… Χωρούσε όλα τα παιδιά του σχολείου, αλλά και του Λυκείου από δίπλα και τους γονείς που έρχονταν να χειροκροτήσουν τα παιδιά τους στις παραστάσεις…

Όποτε και να περνούσες είχε φως, όποτε και να περνούσες άκουγες τις φωνές και τα γέλια των παιδιών μικρών ή μεγάλων… Ένιωθες τη ζωή να ξεχειλίζει… Ένιωθες ότι αφού τα παιδιά είναι σε αυτό τον χώρο τα βράδια του Σαββάτου, ότι αφού τραγουδάνε Ελύτη, Ρίτσο, Σεφέρη, ότι αφού διαβάζουν Αισχύλο, Καμπανέλλη, Ρώτα, ότι αφού παίζουν Θεοδωράκη, Χατζηδάκι, Αντωνίου, ότι αφού χορεύουν Τσάμικο και Μπάλο… Τίποτα δεν έχει χαθεί στον κόσμο…

Και τα παιδιά κρατούσαν μια μικρή βαλιτσούλα και κάθε τόσο χαιρετούσαν το σχολείο και ταξίδευαν σ’ ολόκληρη την Ελλάδα αλλά και την Ευρώπη και »έπαιζαν» και γνώριζαν και τα γνώριζαν και μέσα από αυτά γνώριζαν και την Ελλάδα, μια που στα άσπρα μπλουζάκια τους ήταν πάντα η γαλανόλευκη…

Και μετά γύριζαν πάλι πίσω και εκεί στην προσευχή άνοιγαν τις βαλιτσούλες τους και έβγαζαν τα δώρα για το σχολελιο τους… Απλά χαρτιά που έλεγαν ότι και πάλι πήραν το χρυσό και πάλι έκαναν τη χώρα τους να ακουστεί… Και το σχολείο ήταν πολύ υπερήφανο και άνοιγε όλα τα φώτα του να τα δεχτεί να ξαναρχίσουν το επόμενο ταξίδι…

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΤΑ ΦΩΤΑ ΕΙΝΑΙ ΚΛΕΙΣΤΑ ΤΟ ΒΡΑΔΥ… ΚΑΙ ΕΝΑ ΛΟΥΚΕΤΟ ΚΡΑΤΑ ΣΦΑΛΙΧΤΗ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ…

Δείτε επίσης: